Αναγνώστες

Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2015

Ένα με τη θάλασσα..

Εκατόν εβδομήντα τέσσερα. 

Εκατόν εβδομήντα τέσσερα γράμματα. Ένα για κάθε μέρα.Ο Ερμής έχασε το δρόμο του και εκείνα τον παραλήπτη τους. Δεν ήταν ανενεργά γράμματα, κλειδωμένα σε ένα συρτάρι. Δεν είχαν παραλήπτη εμένα. Όχι, είχα κάθε πρόθεση να σου τα δώσω. Δεν ήταν γράμματα με περιεχόμενο συνηθισμένο. Ήταν σκέψεις που μπορούσα να φανταστώ να τις μοιράζομαι μόνο με σένα. Και παρόλο που δεν είναι αγαπημένες δικές μου συνήθειες θα τις μοιραζόμουν με κρασί κι ίσως ένα τσιγάρο που θα μου έστριβες και εγώ θα φύλαγα πάλι σε ένα μικροσκοπικό φάκελο και θα έγραφα πάλι πάνω την ημερομηνία και θα λεγα πως θα το καπνίσω μια άλλη στιγμή, πιο κατάλληλη. Εκατόν εβδομήντα τέσσερις σκέψεις. Πέρασαν περισσότερες μέρες από τότε που μιλήσαμε τελευταία φορά στο τηλέφωνο. Μα είναι εκατόν εβδομήντα τέσσερις μέρες από τότε που περίμενα να επικοινωνήσεις. Ένα "καλό ταξίδι" που έμεινε αναπάντητο. Ένα τηλεφώνημα για καφέ που είχες υποσχεθεί πως θα πηγαίναμε και δεν πήγαμε ποτέ. Οι φρυκτωρίες άναψαν και το μήνυμα μεταφέρθηκε και ύστερα χάθηκε σαν ατμός. 
 Πήγα και απόψε στο φάρο.Του χάρισα εκατόν εβδομήντα τέσσερις σκέψεις.
Τη σημερινή την κράτησα για εδώ. 

Κάπως έτσι οδηγήθηκα στην απόφαση μου τότε: Να απομακρυνθώ αξιοπρεπώς. Μια φιλία δεν σώζεται από τύχη αλλά απαιτεί προσπάθεια και από τις δύο πλευρές. Παρουσία.Και στα δύσκολα και στα εύκολα. Δυσκολεύτηκα πολύ να πατήσω τη διαγραφή τότε. Ομολογώ πως φέρω ευθύνη ακόμα και για τη δική σου απουσία εκείνο το διάστημα, πως αμφιταλαντεύτηκα αρκετά για το αν έπρεπε ή όχι να επικοινωνήσω πριν το κάνω. Μα μετά σκέφτηκα πως η φιλία μας ποτέ δεν είχε να κάνει με μία ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης και πως είχε θέση στο φως του ήλιου, εκεί με ένοιαζε να υπάρχει.

Στο ραντεβού που σου έδωσα δύο πράγματα είχα στο νου μου να σου πω, πως είμαι πολύ υπερήφανη για σένα και πως θα γίνω θεία. 

Καληνύχτα.


Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2015

Φάροι.. (vol. 2)

Ήρθες και ξάπλωσες στα πόδια μου το τελευταίο εκείνο μεσημέρι, ήσυχα, αδιαμαρτύρητα, τρυφερά. Μου είπες χωρίς φωνή το τελευταίο αντίο. Μ’ αποχαιρέτησες, με το σώμα σου. Μόνο που εγώ δεν το κατάλαβα τότε. Κοιμήθηκες λίγο απ’ την άλλη μεριά της καρδιάς σου. Αυτό ήταν το τελευταίο μας αγκάλιασμα. Η τελευταία φορά που τα σώματά μας αγγίχτηκαν. Δεν είπες τίποτα. Μ' αποχαιρέτησες με τον τρόπο σου, ευγενικά, ωραία. Το λογικό σου δεν έπιανε το μήνυμα για να μου το εκφράσεις, μα ούτε σου άρεσαν οι μελοδραματισμοί. Ένα βαθύ ευχαριστώ μου είπε το κορμί σου, που είκοσι χρόνια άλλη δε γνώρισε από την αγκαλιά μου. Ήταν ο χρόνος σου αυτός. Η σιωπή. Το μίλημα με την αίσθηση. Μα εγώ δεν έπιασα το μήνυμα. Το μήνυμά σου εκείνο, με τη ζεστασιά των δύο κορμιών μας, μόλις σήμερα αποκρυπτογραφήθηκε. Ήταν το ύστατο χαίρε στην αγάπη σου. Χωρίς περιττά λόγια, νουθεσίες, δάκρυα ή λυγμούς. Όμως ξάπλωσες σαν προσφορά που στάθηκα ανίκανος να τη μεταλάβω. Τώρα τι ωφελεί να σου φέρνω λουλούδια στο τάφο σου; Αφού εκείνη τη στιγμή στάθηκα ανίκανος να καταλάβω. «Δεν φταις εσύ, αγάπη μου. Δε φταις. Η καρδιά είχε κουραστεί. Δεν ήξερα ούτε κι εγώ ότι σ' αποχαιρετάω». Ποτέ άλλοτε δεν είχες τόση σιωπή. Μα τίποτα να πεις, έστω κάτι, μια κουβέντα; Μόνο «άσε με να ξαπλώσω στα πόδια σου». Και ξάπλωσες. Κι εγώ όταν είδα πως κοιμόσουν, για αρκετή ώρα δεν κινήθηκα, μη σε ξυπνήσω. Όταν ξύπνησες ήσουν ξεκούραστη, χαρούμενη, . Είχες περάσει βαθιά στα κύτταρα το «χαίρε». Τώρα μου μένει μια ζωή, όσο ζήσω, να το θυμάμαι και να χτυπιέμαι, μάταια. Εσύ, περήφανα, μυστικά, χωρίς κλάψες, όπως ταιριάζει σε, που αξιώθηκες μια τέτοια ζήση, άφησες τα μαλλιά σου να χαϊδεύουν τα πόδια μου με τη σιωπηλή εγκαρτέρηση του αμνού στην Παλαιά Διαθήκη που τον οδηγούν στη σφαγή." (Βασίλης Βασιλικός, Το τελευταίο Αντίο)


Rendevouz απόψε στις 8. Θα (σε) περιμένω.




Παρασκευή 22 Φεβρουαρίου 2013

εσύ ξεχνάς;

Θυμάμαι όταν έφευγες για...
να πάρεις την εφημερίδα της Κυριακής,
τα λαχανικά για τη σαλάτα μας,
τη φέτα για το μεσημεριανό σου,
να παίξεις στοίχημα με τα δικά μου tips
το κοτόπουλο για τα μικρογεύματα μου,
τα εισιτήρια για το σινεμά μας..
θυμάμαι όταν έφευγες, που λες, έστω κι αν ήταν για λίγο
κι εγώ έτρεχα στην πόρτα για να σου κλέψω ένα φιλί..
στα βιαστικά..
στα πεταχτά..
να καθυστερήσω για λίγο τη φυγή σου..
και μετά σου κρυβόμουν για να μείνουμε ακόμη λίγο παιδιά...
το κρυφτό μας...
αχ το κρυφτό μας...
και σου 'σκαγα ένα χαμόγελο
κι εσύ δεν είχες ανάγκη κάτι άλλο..
σου έφτανε...
μια αγκαλιά κι ένα "σ'αγαπάω"...
δεδομένο;;;
πως τολμά κανείς μας να έχει τον άλλο δεδομένο;
ξέρεις πόσο εύθραυστο είναι το νήμα της ζωής, των σχέσεων;
έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια..
όλη μέρα παλεύεις να είσαι δυνατός και χαμογελαστός και τους πείθεις...
εσένα όμως ποιος θα σε πείσει;
βέβαια δεν είναι πάντα έτσι...
δεν χάνουν πάντα οι λέξεις το νόημα τους..
δεν είναι η σιωπή σαν καρφιά...
μερικές φορές όμως χάνει και το σ'αγαπω το νόημα του..
ξεκίνησα να το λέω ξανά...
δεν είναι το ίδιο..
λυπάμαι που το ομολογώ..
λυπάμαι...
υποτίθεται προχωρήσαμε..
υποτίθεται.

black is the colour of my true love's hair

Κυριακή 29 Ιουλίου 2012

και αυτό που δεν θέλω είναι να ξυπνήσω.....

“Εκεί όπου κανείς δεν επιστρέφει σε ότι ήδη άφησε, κανείς δεν απελευθερώνει τη μεγάλη ρόδα, κανείς δεν ξέρει από που διάβηκε. Εκεί κανείς δεν θυμάται ούτε καν τι ονειρεύτηκε,  και εκείνο το αγόρι τραγουδά το τραγούδι του ποιμένα. Στο βάθος ακόμα καίγεται το καράβι της φαντασίας και το όνειρό μου τελειώνει νωρίς,  την ψυχή μου αφύλαχτη αφήνει. Στο βάθος ακόμα φλέγεται το καράβι της φαντασίας και το όνειρό μου τελειώνει νωρίς, και αυτό που δεν θέλω είναι να ξυπνήσω…

Σάββατο 10 Μαρτίου 2012

Παππούς ετών 98...

"Ζαχαρένια, ο παππούς τελείωσε..."
Ήταν η μαμά στην άλλη άκρη του τηλεφώνου...
Ξέρω πως ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός για να προετοιμαστούμε, να δεχτούμε, να συμφιλιωθούμε με κάτι τέτοιο και ο αποχωρισμός είναι πάντα επώδυνος.Ιδιαίτερα όταν φεύγει ένα τόσο αγαπημένο πρόσωπο...Ο αποχωρισμός πονάει γιατί δεν υπάρχει επιστροφή.Υπάρχει όμως συνέχεια. Αυτό που κι εσύ πιστεύεις μέσα σου και σου δίνει δύναμη και παρηγοριά να σκέφτεσαι πως ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά μια νέα αρχή. Το πέρασμα εκεί που δεν υπάρχει πόνος, εκεί που όλα βρίσκουν την πραγματική τους διάσταση, εκεί που βασιλεύει η ειρήνη. Ο παππούς ξεκουράζεται και εγώ έχω μέσα στην καρδιά μου ότι πολυτιμότερο μπορεί να πάρει ένα παιδί από τον γονιό, τον παππού, τη γιαγιά...Την αγάπη του που θα με ζεσταίνει για πάντα..είμαι τυχερή που είχα αυτό τον παππού..κι αυτός πέθανε ευτυχισμένος.. με μια σύντροφο για 58 συνεχόμενα έτη..δυο παιδιά..6 εγγόνια..και 5 δισέγγονα(προς το παρόν..). Καλό σου ταξίδι...

Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012

Trust issues....

Τα μάτια είναι πιο παραπλανητικά από τα λόγια; Τα λόγια δοκιμάζονται, κρίνονται, διαφωνούν ή συμφωνούν. Αλλά τα μάτια, τα μάτια μόνο υπόσχονται και μετά, συχνά, αναιρούν και πληγώνουν. Γι’ αυτό, ακόμη κι αν μέρες σαν τη σημερινή μ'ενοχλεί αφόρητα, πρέπει να εμπιστευτώ τη λογική των λόγων και όχι την διαίσθηση των βλεμμάτων στις σχέσεις μου; Αλλά και τα λόγια... αχ αυτά τα λόγια... πως τα χειρίζεσαι; Που βρίσκεις τη δύναμη όταν είσαι τόσο εύθραυστη να σταθείς στα πόδια σου και να τα πιστέψεις; Να τα κάνεις δικά σου, κτήμα σου; Είναι δύσκολα τα πράγματα εκεί έξω..οι σχέσεις.. οι άνθρωποι.. πότε πάψαμε να είμαστε ειλικρινείς, για όσα θέλουμε, για όσα ζητάμε από τον εαυτό μας και τους άλλους; Πόσο εύκολα ξεχνάμε τα θέλω μας; Πόσο δύσκολα τα εκφράζουμε; Πόσες θυσίες κάνουμε γι' αυτά; Πόσες φορές υποχωρούμε ή υποκύπτουμε σε "μη θέλω μας" για να μην είμαστε απλά μόνοι; Πως βγαίνουμε από αυτό το αδιέξοδο; Όλοι μιλάνε για το ρίσκο.. άλλα πόσοι από εμάς είναι έτοιμοι να το πάρουν με κάποιον άλλο -με κάποιον που δεν ξέρουμε (ακόμη κι αν νομίζουμε οτι τον ξέρουμε); Οι φίλοι λένε ότι υπεραναλύω τα πράγματα. Και είναι αλήθεια! Αλλά πως αλλιώς να ζήσεις, όταν στο μονοπάτι σου συναντάς ένα εμπόδιο σε κάθε βήμα; Η εμπιστοσύνη εκλείπει. Σπάνια ακούς τη φράση "κέρδισε την εμπιστοσύνη μου", μα όλο κάποιος την χάνει..Οι μεγάλες πόλεις σε ξεγελούν..και οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν τη μοναξιά τους..χάνονται μέσα σε ήχους και ανάσες.. Μέσα μου  η ανοικοδόμηση και οι μεταστροφές των θέλω μου συνεχίζονται απρόσκοπτα..ξέρω και παίζω διαρκώς κι εγώ το παιχνιδάκι με τις μάσκες...

Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2011

"Close some doors. Not because of pride, incapacity or arrogance, but simply because they lead you nowhere" - Coehlo

Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2011

Καλό μήνα..


Μετά από τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών αισθάνομαι σε ένα βαθμό ελεύθερη επιτέλους.. τα τελευταία χρόνια ήμουν μισή.. και τώρα επιτέλους αισθάνομαι ολόκληρη.. είχα επιβάλλει σχεδόν με διαστροφικό τρόπο στον εαυτό μου την εντύπωση ότι δεν μου αρκεί να είμαι καλά με τον εαυτό μου για να είμαι καλά… έτσι κάπου στην πορεία ξέχασα να αγαπώ και να σέβομαι εμένα..και δεχόμουν από τον ίδιο μου τον εαυτό το χτύπημα.. πιστεύω όλοι μας κάποια στιγμή ίσως έχουμε αισθανθεί ότι δεν είμαστε αρκετοί ή αρκετά καλοί ή αρκετά όμορφοι για τους άλλους..ότι τέλος πάντων δεν αξίζουμε.. μας υποτιμήσαμε.. έτσι δεν είναι; Πόσοι από εμάς όμως αναρωτήθηκαν αν οι άλλοι αξίζουν να είναι στη ζωή μας; Πόσοι από εμάς προβληματιστήκαμε; Πόσοι από εμάς απαιτήσαμε- ναι απαιτήσαμε- την συμπεριφορά που μας αξίζει; Πόσοι από εμάς κερδίσαμε το σεβασμό με το να είμαστε αξιοπρεπείς και εντάξει με τον εαυτό μας; Και πόσοι από εμάς στο βωμό της –δήθεν-αγάπης των άλλων θυσιάσαμε την πραγματική μας ταυτότητα;
Οι σκέψεις μου δεν προέρχονται μόνο από κάποια πληγή ή κάποιο κενό που δημιουργήθηκε πρόσφατα. Είναι σκέψεις που κάνω καιρό τώρα..όσο καιρό προσπαθώ να πατήσω στα δικά μου πόδια και να ανεξαρτητοποιηθώ συναισθηματικά και όχι μόνο..
Δεν με φοβίζει η μοναξιά.. η έλλειψη συντρόφου-γιατί των φίλων είναι πάντα ψυχοφθόρα-ξέρω πως για ένα διάστημα είναι απαραίτητη.. άλλωστε δε φοβάμαι μην μείνω μόνη (για πάντα), αφού η συγγραφέας το ‘πε πως «ξεκινώντας από ένα ξεγύμνωμα ισοδύναμο με του θανάτου, από μια ταπείνωση που ξεπερνά εκείνη της ήττας και της προσευχής, θαυμάζω κάθε φορά που βλέπω να ξαναπλέκεται η ίδια περιπλοκή των αρνήσεων, των ευθυνών, των συναλλαγών, οι φτωχές εκμυστηρεύσεις, τα εύθραυστα ψέματα, οι εμπαθείς συμβιβασμοί ανάμεσα στην ηδονή μου και την ηδονή του Άλλου, τα τόσα δεσμά που είναι αδύνατο να σπάσει κανείς μόνος του, αλλά που λύνονται παρ' όλ' αυτά τόσο γρήγορα. Αυτό το μυστηριώδες παιχνίδι που προχωρεί από τον έρωτα ενός κορμιού στον έρωτα ενός ανθρώπου, μου είχε φανεί αρκετά όμορφο για να του αφιερώσω ένα μέρος της ζωής μου.»*.
Είμαι ολόκληρη, λοιπόν, γιατί επιτέλους έχω εμένα..κι αν δεν είμαι (ολόκληρη),θα γίνω! Γιατί..έχω εμένα να διορθώσω.. έχω εμένα να κερδίσω.. έχω εμένα να εμπιστευτώ.. έχω εμένα να αγαπήσω.. κι έχω τους ανθρώπους μου δίπλα μου να περιμένουν να με δουν να χαμογελώ ξανά από καρδιάς… και τους το υποσχέθηκα πως αυτή τη φορά θα τα καταφέρω..


Πόσα θα μείνουν, κι αν όσα θέλεις δεν γίνουν
Θα γίνουν άλλα, είναι μεγάλη η σκάλα
Δεν πάω πάσο κι αν όλα είναι να τα χάσω
Καμιά ευθύνη, ποτέ μη σώσει και γίνει
Εγώ ομορφιά μου τ' αγαπάω τα καρφιά μου
Και δεν κολώνω στον πρώτο δυνατό πόνο
Και πες στον χάρο...
Και πες στον χάρο, θα πάω όταν γουστάρω....

(*Μ. Yourcenar, Αδριανού απομνημονεύματα)

Δευτέρα 26 Δεκεμβρίου 2005

Εγώ θέλω...

Πόσα πράγματα μου 'χουν λείψει...;πόσα πράγματα ψάχνω εκεί έξω...;που είναι το κακό με όσα συνηθίσαμε..; Εεεεεεεεεεε! Μα τι λες; Δεν γίνεται όλες οι ιστορίες να έχουν Happy end.. μερικές φορές πρέπει απλά να απαιτήσεις μια συνάντηση για να τελειώσει το παραμυθάκι...αυτή η φούσκα στην οποία τύλιξες τον εαυτό σου ήρθε η ώρα να σκάσει και το ροζ συννεφάκι κάτω από τα πόδια σου να υποχωρήσει...Πραγματικά μέχρι τώρα έπρεπε να έχεις σιχαθεί αυτές τις συνεχείς ασκησούλες συναισθηματικής ισορροπίας... δεν θα αντέξεις κάθε λίγο να αναρωτιέσαι μα τι έχει; τι τρέχει; με θέλει; δεν με θέλει; μήπως έκανα κάτι;
Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω