εσύ ξεχνάς;

Θυμάμαι όταν έφευγες για...
να πάρεις την εφημερίδα της Κυριακής,
τα λαχανικά για τη σαλάτα μας,
τη φέτα για το μεσημεριανό σου,
να παίξεις στοίχημα με τα δικά μου tips
το κοτόπουλο για τα μικρογεύματα μου,
τα εισιτήρια για το σινεμά μας..
θυμάμαι όταν έφευγες, που λες, έστω κι αν ήταν για λίγο
κι εγώ έτρεχα στην πόρτα για να σου κλέψω ένα φιλί..
στα βιαστικά..
στα πεταχτά..
να καθυστερήσω για λίγο τη φυγή σου..
και μετά σου κρυβόμουν για να μείνουμε ακόμη λίγο παιδιά...
το κρυφτό μας...
αχ το κρυφτό μας...
και σου 'σκαγα ένα χαμόγελο
κι εσύ δεν είχες ανάγκη κάτι άλλο..
σου έφτανε...
μια αγκαλιά κι ένα "σ'αγαπάω"...
δεδομένο;;;
πως τολμά κανείς μας να έχει τον άλλο δεδομένο;
ξέρεις πόσο εύθραυστο είναι το νήμα της ζωής, των σχέσεων;
έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια..
όλη μέρα παλεύεις να είσαι δυνατός και χαμογελαστός και τους πείθεις...
εσένα όμως ποιος θα σε πείσει;
βέβαια δεν είναι πάντα έτσι...
δεν χάνουν πάντα οι λέξεις το νόημα τους..
δεν είναι η σιωπή σαν καρφιά...
μερικές φορές όμως χάνει και το σ'αγαπω το νόημα του..
ξεκίνησα να το λέω ξανά...
δεν είναι το ίδιο..
λυπάμαι που το ομολογώ..
λυπάμαι...
υποτίθεται προχωρήσαμε..
υποτίθεται.

black is the colour of my true love's hair