Damaged

«Αν θέλεις να τα έχεις όλα, πρέπει να εγκαταλείψεις τα πάντα». 
Μου πήρε χρόνια να καταλάβω τι σημαίνει αυτή η φράση, ώσπου μια στιγμή μου άνοιξε τα μάτια. Κάθε στιγμή η ευτυχία είναι δίπλα μας και το μόνο που ζητάει είναι να εγκαταλείψουμε το πλαίσιο των προηγούμενων εμπειριών μας, ώστε να ζήσουμε από την αρχή τα πάντα. Όταν κάνεις τη μνήμη απαίτηση, χάνεις την αγάπη.




"Έφευγαν νωρίς, θυμάμαι τ΄αμάξια τους
το "με συγχωρείς" βαθιά μες τα μάτια τους
κι εμενα εγώ με τόσα ενδεχόμενα
να παρατηρώ για πολύ καιρό
τ' αγόρια τα επόμενα..."



Έτσι είναι; Χάνω την αγάπη επειδή απαιτώ να μην ξεχνώ; να μην ξεχνώ τα καλά και τα κακά; Κάθε φορά νομίζεις ότι αυτή είναι η φορά που είσαι πιο ερωτευμένος από ποτέ,αλλά είσαι; μόνο όταν κάτι τελειώσει είσαι σε θέση να ξέρεις τι πραγματικά ένιωσες.Οπότε τώρα τι περιμένεις; Απόψε δεν κοιμήθηκα.Ούτε στιγμή. Ούτε δευτερόλεπτο. Μόνο έκλαιγα. Διάβαζα και έκλαιγα. Κάποια στιγμή έκατσα στο τραπέζι της κουζίνας, είχα χάσει την ανάσα μου. Ο γρανίτης παγωμένος όπως κι εγώ. Άδεια και παγωμένη. Με μάτια που ράντιζαν το πάτωμα με ότι δάκρυα μου έχουν απομείνει. Ήθελες να με κάνεις να αισθάνομαι ξεχωριστή αλλά στην πραγματικότητα κατάφερες το αντίθετο. Χρησιμοποίησες τις ίδιες εκφράσεις, τις ίδιες λέξεις με αυτές που έλεγες στις πρώην. Τι περίμενες; Και το χα πει. Ας μην είσαι κάτι που πρέπει να αντέξω. Όχι κι εσύ. Όχι εσύ. 

‎-Γιατί είσαι με κάποιον ενώ δεν είσαι ερωτευμένη μαζί του?
-Αλήθεια τον αγαπώ.
Ίσως να υπάρχουν κάποιες αγάπες που να μοιάζουν μεγαλύτερες απο άλλες ή πιο μπερδεμένες που δυσκολεύεσαι να τις αφήσεις.
Αλλά υπάρχει ένας λόγος που δεν είναι γραφτό να γίνουν.
-Δεν επιλέγεις ποιον θα αγαπήσεις.
-Αλλά μπορείς να επιλέξεις πως θα τον αγαπήσεις.Και υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που αγαπούν κάποιον,με το να μην είναι μαζί του.

Μετά από τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών αισθάνομαι σε ένα βαθμό ελεύθερη επιτέλους.. τα τελευταία ακριβώς 6 χρόνια ήμουν μισή. και τώρα επιτέλους αισθάνομαι ολόκληρη. « Ξεκινώντας από ένα ξεγύμνωμα ισοδύναμο με του θανάτου, από μια ταπείνωση που ξεπερνά εκείνη της ήττας και της προσευχής, θαυμάζω κάθε φορά που βλέπω να ξαναπλέκεται η ίδια περιπλοκή των αρνήσεων, των ευθυνών, των συναλλαγών, οι φτωχές εκμυστηρεύσεις, τα εύθραυστα ψέματα, οι εμπαθείς συμβιβασμοί ανάμεσα στην ηδονή μου και την ηδονή του Άλλου, τα τόσα δεσμά που είναι αδύνατο να σπάσει κανείς μόνος του, αλλά που λύνονται παρ' όλ' αυτά τόσο γρήγορα. Αυτό το μυστηριώδες παιχνίδι που προχωρεί από τον έρωτα ενός κορμιού στον έρωτα ενός ανθρώπου, μου είχε φανεί αρκετά όμορφο για να του αφιερώσω ένα μέρος της ζωής μου.»*.



*Μ. Yourcenar, Αδριανού απομνημονεύματα

Σου 'χει συμβεί να κλαις με λυγμούς χωρίς δάκρυα;
Ώρες τώρα αυτό συμβαίνει.. Η ανάσα δυσκολεύεται..

Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.

Tυλίγονται άγρια

γύρω απ' τον σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,

θα σας πνίξουν.

Tίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά

μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε....(Κική Δημουλά)

Έρχεται εκείνη η στιγμή που όλη η σχέση περνάει μπροστά από τα μάτια σου και μετράς όλα αυτά που πέρασες και αναρωτιέσαι πως και έμεινες έστω και μια στιγμή παραπάνω μετά από κάθε "περιστατικό".

Όταν τα ακούς από τρίτους η πρώτη σκέψη που κάνεις είναι πως είναι αδιανόητο και εξαγριώνεσαι που κάποιος υπήρξε βίαιος και προσπαθείς να της ανοίξεις τα μάτια, να φύγει από αυτή την κατάσταση.Στη συνέχεια αρχίζεις να λυπάσαι που εκείνη τον δικαιολογεί ή νομίζει πως φταίει γι αυτό που της συμβαίνει και στο τέλος αρχίζεις να πιστεύεις πως είναι ανόητη, που δεν βλέπει τι της συμβαίνει και δεν πατάει τα πόδια της γερά στη γη να φύγει όσο πιο μακριά του γίνεται. Λες πως αυτό το περίμενες από άλλες "γυναικούλες", αλλά όχι από εκείνη. Έτσι ήμουν κι εγώ. Έτσι σκεφτόμουν.

Βια μέσα στη σχέση λοιπόν. Ψυχολογική και σωματική. Άσχημο. Δειλό. Ψυχοφθόρο. Επικίνδυνο. Προσωπικά δεν μίλησα σε κανέναν πριν φύγω από τη σχέση. Ντρεπόμουν. Και τι να πεις; Τον άφησα να σηκώσει χέρι; Την πρώτη φορά. τη δεύτερη; την τρίτη; την τέταρτη; και μεταξύ μας η σωματική βία είναι το λιγότερο. τα σημάδια αυτά φεύγουν σχετικά γρήγορα. Τα υπόλοιπα είναι τα χειρότερα. Αυτή η κατάσταση στην οποία εμπλέκεσαι, ένα σύνδρομο της Στοκχόλμης μες στη σχέση. Θύτης το πρόσωπο του ανθρώπου που επιλέγεις για σύντροφο, που τον εμπιστεύεσαι να σε προστατεύσει από τον έξω κόσμο,

Δεν έχει νόημα να γράψω λεπτομέρειες για το πως, που, πότε και γιατί. 

2Π(Συρραφή ιδεών όχι ολοκληρωμένη θεώρηση..)

Ένα καλοντυμένο ψέμα τα "αισθηματα" σου... Παλιά δεν με ενοχλούσαν αυτοί οι τοίχοι, ηθελα να μενω μεσα τους και να τους αφηνω να με αγκαλιαζουν τώρα όμως δεν τους αντέχω,αρχισαν να με πλακώνουν ...παντα ελεγα πως "αγαπω τη μοναξια μου"...έχουν αλλάξει τόσα πολλά αυτές τις μέρες,δεν μπορώ να κάθομαι στο σπίτι..Πήγα να παλέψω με την αναμνηση ενος συναίσθηματος ομως κατέληξε να μοιάζει τόσο ατονο και ουδέτερο...παλι με ξεγελασες...
Λενε πως το μυστικο της επιτυχιας ειναι η επιμονη στο στοχο...οταν ομως ο στοχος ειναι κινουμενος και μαλιστα ανθρωπινος τοτε τι γινεται..;ποτε ξεπερναει κανεις τα ορια...;εως που εχει δικαιωμα να φτασει καποιος για να διεκδικησει καποιον αλλο...;και κατα ποσο ουσιαστικα μπορει οντως να διεκδικησει καποιος εναν ανθρωπινο στοχο...;
Ειναι μονο η αρχη των πολυπλοκων σκεψεων μου,πολλες φορες θα δεις τις σκεψεις μου να ειναι ασυνδετες..θα αναρωτηθεις «που κολλαει αυτο τωρα;»...αλλα διαβαζοντας το θα καταλαβεις πως οι σκεψεις μου ξεπεταγονται ετσι απλα γιατι δεν με νοιαζει το κειμενο να ειναι αρτιο απο αποψη δομης ή συνταξης αλλα αρτιο ψυχης..να ειμαι εγω αυτο που θα διαβαζεις...απ’τη μια σκεφτομαι πως θελω την αληθεια επιτελους αλλα μηπως σε πιεζω πολυ;..μα τελικα τι ειναι πιο σημαντικο...να μην πιεστει ο μονακριβος μου...ή να μαθω εγω την «αληθεια» που αναζητω τοσο καιρο...;
(ας σημειωθει εδω προς αποφυγη παρεξηγησεων οτι δεν χρησιμοποιω το μονακριβος ειρωνικα...αλλα εκει σε εχω αναγει...)
Ο Κομφουκιος καποτε ειπε πως «το να υφιστασαι αδικια ειναι σοβαρο,σοβαροτερο, ομως, ειναι να συνεχιζεις να το θυμασαι»..τωρα θα μου πεις ποια αδικια...ε δεν θα χεις και αδικο να αναρωτηθεις...ειναι το πολυπλοκο των σκεψεων που προανεφερα...νιωθω λιγακι αδικημενη,ομως,και ευθυς αμεσως θα εξηγησω το γιατι...χρησιμοποιωντας τα λογια του βουδα «καθετι που εχει μια αρχη εχει και ενα τελος.συμφιλιωσου με αυτην την σκεψη και ολα θα πανε καλα»εεε λοιπον η ¨αδικια¨ που θεωρω οτι υφισταμαι ειναι το γεγονος οτι καθε φορα που παω να συμφιλιωθω με αυτην την σκεψη και να πω οτι εχει τελειωσει η ιστορια μας ..τσουπ εμφανιζεσαι εσυ με ενα βλεμμα,με μια λεξη,και προσφατως με ενα φιλι και μου τα ανατρεπεις ολα...για να μην πω καλυτερα οτι μου τα κανεις μανταρα...
Δεν μ’αρεσει να μεμψιμοιρω,και αν ολα αυτα στα ελεγα αντι για να τα γραφω θα σου ειχα ζητησει 2000 συγγνωμες,αλλα σορρυ φιλε τελος με τις συγγνωμες και τις ευγενειες..λυπαμαι που εφτασες τα πραγματα ως εδω αλλα ξερεις κατι ; συμφιλιωθηκα με τον εαυτο μου...και πιστευω οτι δεν το αξιζω ολο αυτο...ηθελα να σε βλεπω ευτυχισμενο,να γελας,να ειμαι διπλα σου και να σε φροντιζω,δεν περιμενα τα αντιστοιχα απο σενα αλλα ειμαι ολιγαρκης και μαλλον λιγο χαζορομαντικη, γιατι μεχρι τωρα και μονο η παρουσια σου αρκουσε,αλλα μαλλον ξυπνησα απ΄το χαζο ονειρο οπου ησουν ο αψογος και στην πραγματικοτητα που τωρα μαλλον κοιταζω καταματα ερχεσαι παιρνεις αυτο που θελεις-κι αυτο αναλογα με τις αντιστασεις μου-...και μετα ολως τυχαιως εξαφανιζεσαι..παυεις να απαντας τηλεφωνα και μηνυματα και εισαι ανετος...αφηνεις τα ερειπια γιατι στην τελικη τι εγινε;
Οχι ψυχουλα μου δεν φταις εσυ...αλλωστε ξερεις και εσυ μαλλον πως το μεγαλυτερο μου πιστευω ειναι πως αν καποιος σε εξαπατησει την πρωτη φορα φταιει αυτος την δευτερη ομως δεν φταιει ο αλλος αλλα αυτοσ που υφισταται την "εξαπατηση"...τελος λοιπον οι ευκαιριες σε αυτους που δεν αξιζουν...κι εγω αξιζω..κι εσυ αξιζεις..και ολα αυτα στην πραξη μπορει να μην μου βγαινουν οπως τα υπολογιζω..γιατι η ζωη δεν ειναι μαθηματικα...αλλα θελω να προχωρησω να δωσω ευκαιριες κι αλλου αν χρειαστει...μην εξαφανιζεσαι απλα εξηγησε μου... αυτες τις ρημαδες τις πολυτιμες εξηγησεις θελω...τιποτα λιγοτερο...το τιποτα περισσοτερο δεν το αναφερω...απλα και μονο γιατι ποτε δεν κρυφτηκα πισω απ’το δακτυλακι μου για να το κανω και τωρα...
Απλα σκεψου για δυο λεπτακια και μενα και δες...οτι οταν κλεινει μια πορτα που οδηγει σε μια ευκαιρια μια αλλη ανοιγει στη θεση της,συχνα ομως κοιταμε για παρα πολυ καιρο την κλειστη πορτα και δεν βλεπουμε αυτη που μας ανοιγεται...και εγω ψιλοκουραστηκα να αναρωτιεμαι αν η πορτα εκλεισε ή αν ειναι μισανοιχτη ή αν ειναι διαπλατα ανοιχτη..εχω ξεχασει τα γυαλια μου..Και επειδη η καλοσυνη ειναι η γλωσσα που ακουν οι κωφοι και βλεπουν οι τυφλοι εχεις την καλοσυνη να μου πεις τι τρεχει με αυτην την πορτα...δεν θελω να την παραβιασω..ουτε να φωναξω κλειδαρα...πες μου υπαρχει περιπτωση να ανοιξει στο "αμεσο μελλον" ή να κοιταξω την επομενη...;και μην θεωρησεις εστω και για μια στιγμη οτι σε πιεζω για κατι που θελεις ή δεν θελεις...ξερεις δεν θα φανεις λιγοτερος στα ματια μου αν αφησεις την ασφαλεια του λιμανιου σου... εξερευνησε, ονειρεψου,ανακαλυψε..και αν σου ειναι ευκολο δωσε μου πισω τα φτερα μου..γιατι καθε φορα που παω να πεταξω..νιωθω πως ερχεσαι και μου τα κοβεις...δεν θελω να σε γεμισω ενοχες ουτε σε κατηγορω για κατι..πιο πολυ εφταιξα και φταιω εγω..το μονο που ζητω ειναι μιας και εγω ειμαι αδυναμη και δεν μπορω να σε σταματησω...σταματα να παιζεις με την ψυχουλα μου...μονο και μονο επειδη ξερεις οτι σε εμπιστευεται...Αποφασισα να δωσω ενα τελος...βαρεθηκα να μου λες ψεμματα και εγω να προσποιουμαι πως αφελως τα πιστευω..μα επιτελους δεν καταλαβες ποτε πως δεν ειμαι ανοητη;ολη η μου η ζωη εχει συρρικνωθει σε ενα ψεμμα που ειναι ετοιμο να χωθει στο πιο καυτο καμινι για να διασωσει το πολυτιμο μυστικο.. αυτο που με πληγωνει ειναι πως πιστεψες πως ειμαι λιγη...γιατι μονο καποια που ειναι λιγη θα ηταν τοσο ανοητη ωστε να δεχτει το σκαιο ψεμμα σου...ενας κομπος ξεκινησε να μου σφιγγει το λαιμο και ενα δακρυ πηγε να ξεφυγει απο το ματι μου.ομως φευγαλεα...μου περασε...πραγματικα δεν θελω να ακουσω ενα ακομα ψεμμα...δεν θελω να ξερω τιποτα που σε αφορα...ουτε αν ζεις..ουτε πως ζεις...η γεφυρα που ενωνει το παρελθον με το παρον μολις πριν λιγες μερες γκρεμιστηκε...η ακρη του κουβαριου βρισκεται εδω και ειμαι αποφασισμενη να τη βρω και να το ξετυλιξω...να μην μενει πλεον κανενα κενο..να μην απουσιαζει καμια δηθεν εξηγηση...ενα σοβαρο μαθημα ζωης...και το απαυγασμα αυτου του μαθηματος ηταν να ξερεις να χανεις με αξιοπρεπεια..κατι που παντα θεωρουσα σημαντικοτερο απο το να ξερεις να κερδιζεις αναξιοπρεπως..αφατη ευτυχια που ξεγλιστρησα απο τον ιστο σου...οταν συνειδητοποιησα οτι το τελευταιο κομματι του παζλ. αναδυθηκε απο την ιλυ του χρονου..δεν ηταν απλως ευτυχης συγκυρια..ηταν θειο δωρο...μονος σου προδωσες το ψεμμα που εισαι...δεν εχω δολιους σκοπους..οπως βλεπεις δεν μπαινω στον κοπο να αποκρυψω τιποτα...
βλεπω στοιχεια στη "σχεση" μας..που δεν θα πρεπε να υπαρχουν..που δεν θελω να υπαρχουν..δεν προετοιμαζουμε το εδαφος για μια επομενη σχεση...αυτο που ειμαστε ειναι απλα μια κατασταση..οχι δεσιμο..οχι σχεση...οχι στιγμη...απλα μια κατασταση...δεν θα πρεπε να υπαρχει-δεν το θελω-το στοιχειο του ερωτισμου..του φλερτ..του παιχνιδιου..
οχι...οχι...απλα ειναι εκεινη η αδυναμια...σημερα θα τελειωσει...
λειπει η αμοιβαιοτητα...και απ'τις δυο πλευρες..ξερω ακουγεται αστειο...
ειμαι..εισαι...καλυτερα μακρια...
γυρνας και το αλλο μαγουλο..αφηνεις..χρονο με τον χρονο..καιρο με τον καιρο...τον αλλο να ποδοπατα οσο εμεινε απο αυτο που λενε εγωισμο..υπερηφανεια...τον αφηνεις να το κανει..του το επιτρεπεις..ανοιξες παλι την πορτα...ειχες υποσχεθει πριν λιγες μερες να την διπλοκλειδωσεις..και να χασεις και το κλειδι...κι ομως..παλι υπεκυψες..κρυφογελας στον εαυτο σου σαν μικρο παιδι που μολις εκανε αταξια...εβαλες το δαχτυλο μες στο βαζο με το γλυκο...ομως δεν εισαι σαν τα αλλα τα παιδια...εχεις παιδικο διαβητη...δυο φορες δεν επρεπε να το βαλλεις...σου κανει κακο...
κι ομως το βρηκες το κλειδι..ενα κλειδι που δεν προσπαθησες καν να "χασεις"...
παλι δεν σου μιλαει...παλι βλεπει τα μηνυματα και απλα μενει εκτος...εκτος συζητησης...εκτος ενδιαφεροντος..εκτος...εκτος...εκτος απο σενα...
και δεν μπορω να πιστεψω οτι αυτο συμβαινει...ξανα...γιατι το κανω αυτο στον εαυτο μου;..σαδομαζοχιστικη σχεση αγαπης..στην αγαπη ειναι λεπτη η γραμμη μεταξυ απολαυσης και πονου...για μερικους ο πονος επιφερει ωριμανση...ποτε τελειωνει ο πονος ωριμανσης και ποτε ξεκινα ο πραγματικος πονος;ειναι μαζοχισμος ή αισιοδοξια να συνεχιζεις να ξεπερνας αυτη τη γραμμη;και ποτε τελικα καταλαβαινεις οτι"enough is enough";ειπες πως μ'αγαπας αλλα γιατι ποναει τοσο;γιατι ειναι τοσο δυσκολο να με υπολογισεις στη ζωη σου;δεν νομιζω οτι αντεχω αλλο...βαρεθηκα να ηρεμω...εγω ειμαι η σαδιστρια...μπορει εσυ να κρατας το μαστιγιο...αλλα εγω δενομαι...δενομαι με εναν αντρα που αδυνατει να νιωσει "κατι παραπανω "για μενα...επεσα στο κρεββατι στη 1 αλλα μεχρι τις δυομιση δεν ειχα κοιμηθει...
Μίσος δεν ξέρω αν μπορω να αισθανθώ...είναι διαρκές και ψυχοφθόρο συναίσθημα..δεν μου ταιριαζει...τουλάχιστον όχι για σένα...μακάρι να μπορούσα...
το τελευταιο διαστημα δεν ειμαι καλα...το ξερω,το καταλαβαινω,το νιωθω...αλλα δεν εχω τη δυναμη να αλλαξω..να αλλαξω αυτο που νιωθω για σενα...μου λειπει αυτη η ισοδυναμη της ελπιδας δυναμη...να πω πως σε εμαθα..σε καταλαβα πια...τι εισαι...πως φερεσαι..και γιατι δεν αξιζει να στεναχωριεμαι πια για σενα και το φερσιμο σου...και να χαμογελασω...να πω πως γλιτωσα...πως μπορω πια να προχωρησω...πως δεν σε εχρησα ως τον καλο της καρδιας μου..τον μοναδικο...οχι..οχι...οχι...δεν εισαι εσυ αυτος που πιστευα...ειχα μια αλλη εικονα στο μυαλο μου για σενα...ηθελα να σε θυμαμαι ως ενα υπεροχο πλασμα...μα δεν εισαι...ρηχος...μονο αυτο μου εμεινε απο σενα...πως μπορεσες;πως;μα οχι...παλι εγω ειμαι η drama queen...παλι εγω τα μεγαλοποιω και τα καθηλωνω ολα μεσα μου...και κλεινω αρνητικα συναισθηματα..που διατρεχουν τις φλεβες μου...και καθρεπτιζονται στο προσωπο μου μεσα απο τους πορους του δερματος...
ωρες ωρες κλεινω τα ματια και παρακαλαω να γυρισω στην "αθωοτητα,την παλια μου την ταυτοτητα" γιατι με πληγωνει που εχω αρχισει να καταλαβαινω πως λειτουργεις ...ποιος εισαι...μα δεν ξερω τι ζητας...γιατι μου το κανεις αυτο...μα δεν ξερω ποτε τι εννοεις...ξερω απλα πως βαριεσαι ευκολα...μονο αυτο...αλλα βαρεθηκα....βαρεθηκα να προσπαθω να ειμαι μονο εγω ενταξει...
υπερεκτιμησα...τις δυναμεις μου ..το "ενδιαφερον σου".. οταν περναει ξανα και ξανα απ'το μυαλο μου οτι εχουμε κανει μαζι καταληγω πως ειχες δικιο..καλυτερα να μην μιλαμε καθε μερα ή καθε δυο μερες...ή εστω συχνα...γι'αυτο σε διεγραψα απο τις επαφες μου...δεν μπορω...με πληγωνει να με ρωτας για αλλα προσωπα...κι εγω το αφηνω απλα να συμβαινει...δεν εβαλα απαγορευτικο...δεν ειπα ως εδω...λεω να αλλαξω πορεια παλι...οπως πριν λιγο καιρο...μονο η σχολη και κανεις αλλος...ή μαλλον σχεδον κανενας αλλος...εχω ενα δωρο θεου σχεδον διπλα μου...αγαπω...αγαπω πολυ...αλλα μοιραζω την αγαπη μου...αγαπω πολυ πολλους ανθρωπους...και ξεχνω να αγαπω εμενα...ψευτικα λογια για να παρεις....μονο να παρεις...δεν δινεις ποτε...ή μαλλον οχι...πριν λιγες μερες μου εσωσες τη ζωη...σε ευχαριστω...αλλα ειμαστε δυο διαφορετικοι κοσμοι...

Σκεψεις και πραξεις που μοιαζουν αντιφατικες...αδικο ή δικαιο ποιος ξερει...πως ειναι να εισαι αορατος απο επιλογη..και πως απλα να μην εχει κανεις τη θεληση να σε προσεξει παρα τις προσπαθειες σου;να κανεις οτι μπορεις για να παριστανεις ειτε τον αποντα ειτε τον παροντα...να πιστευεις οτι μπορει καποιος αλλος να αναρωτηθει που μπορει να βρισκεσαι..κι ομως οταν γυρνας για να κοιταξεις..κανενα μηνυμα...καμια κληση..και βρισκεσαι παλι εκει..."ρουφας" παλι παλια αλληλογραφια και mails..για να νιωσεις ζωντανος...πως υπηρξες σημαντικος...αλλα ο αοριστος δεν ειναι ο χρονος του μελλοντος...χρειαζονται αποφασεις...μια διαδικασια εφαρμογης τους..μα ουτε αυτο το ελεγχω..σχεδον τιποτα δεν ελεγχω...ουτε τη θεληση μου να κανω αυτα που σκεφτηκα..περιεργο συναισθημα να σε ελεγχει κατι εξω απο σενα που ομως ουσιαστικα ξεκιναει και τελειωνει σε σενα..

κοιτάω παλιές συζητήσεις..και απ΄τη μία με πονάει που ήταν όλα τόσο αθώα και παραλληλα οχι και τοσο "αθωα" από την πλευρά μου και απ΄την άλλη σήμερα μάλλον μόνο λάθος επιλογές...πως να σε εμπιστευτώ..;πως..;όταν μου λες πράγματα τα οποια αναιρείς μόνος σου λίγες στιγμές μετά...όταν ισως έχεις κανει τόσες λαθος επιλογες που επηρεαζουν ακομα και μενα...οταν δεν μπορω να εχω εμπιστοσυνη στα λογια σου;οταν ζω με τον φοβο οτι μου λες αυτο που νομιζεις οτι θελω να ακουσω...μυρωδια δεν εχεις παρει...εγω ζητησα πρωτα και πανω απο ολα ειλικρινεια...μονο αυτο...κι ας με πονεσει...γιατι η αληθεια ποναει λιγοτερο...απο μια αλυσιδα ψεμματων...το ξερεις...το ξερω...ας πας στο καλο λοιπον γιατι δεν εχω δυναμεις να σε υπερασπιστω αλλο στα ματια μου...μου βγηκες μαλλον λιγος και προσπαθησα πολυ να μην συμβει αυτο...και δεν με σεβαστηκες...αλλα φταιω κι εγω...γιατι νομιζα πως ειχες ολες τις λυσεις...αλλα απεχει αυτο πολυ απ΄την πραγματικοτητα ...δεν υπαρχουν αλλα λογια να πουμε...τα ειπαμε ολα...οταν καναμε τελευταια φορα ερωτα ηξερα οτι ειχε τελειωσει..ημουν πραγματι ερωτευμενη μαζι σου..;ή ειχα εθιστει στον πονο..;στον αβασταχτο πονο του να θελεις καποιον τοσο απροσιτο..;κατι μεσα μου εχει σπασει...ηθελα να ερθω κοντα σου..αλλα ενιωθα δεμενη στη θεση μου..η μια πλευρα μου με κρατουσε πισω,ξεροντας οτι το'χα παρακανει...ειχα φτασει στα ορια μου..και καπως ετσι αποδεσμευτηκα απο σενα...ειμαι ελευθερη..αλλα κι αυτο αβασταχτο ειναι...
δεν ξερω ποιος ειναι πιο ρηχος σε αυτη την ιστορια...μια κακια στιγμη δεν σε κανει κακο ανθρωπο..δεν μπορεις να κρινεις καποιον απο ενα και μονο λαθος...ομως ηταν διαρκειας και επαναλαμβανομενο...μεγαλης εκτασης και σημασιας...ομως γιατι να δεχτω να συμβιβαστω με την ιδεα οτι δεν ξερω πραγματικα-οπως καθε ανθρωπος για τις προθεσεις τριτων-αν εχεις προθεση να τα κανεις ολα αυτα..αλλα μην κρυβεσαι πισω απο το δακτυλο της μυστικοτητας για να νιωσεις ασφαλεια..

Ξερω οτι αυτο το γραμμα ειναι ουσιαστικα πολυ πιεστικο...επρεπε να βγαλω αυτο το συνοθυλευμα σκεψεων απο μεσα μου..νιωθω το στηθος μου να ποναει..νωθω πως αν δεν στα πω θα σκασω...και απ’την μια ξερω πως δεν σκαει ο ανθρωπος τοσο ευκολα..τοσο αναιτια...αλλα θελω να ζησω...οι επιθυμιες ειναι σαν τη φωτια.οταν ειναι μικρη,μας ζεσταινει,οταν ειναι μεγαλη μπορει να μας καψει... ειναι ασχημο να μενει κατι αποθυμενο..οι ανθρωποι διπλα μας ξεκινουν για ταξιδια μακρινα χωρις επιστροφη...
και εμεις μενουμε πισω μετρώντας τις χαμενες ευκαιριες...
στιγμες τρυφεροτητας και αφοσοιωσης που στερησαμε και στερηθηκαμε...
δεν υπαρχει χωρος για αμφισβητηση....με περιτριγυριζε μια περιεργη σκεψη αυτες τις στιγμες....τι ειναι σημαντικο;ποιος ειναι σημαντικος;καλυτερα μονοι;σχεδον εδω...ειναι αρκετο;τι θα μεινει οταν τελειωσει ο χρονος;μια κλεψυδρα γυρισμενη...και οι κοκκοι της τελειωνουν...σωρευονται στην αντιθετη κατευθυνση...γιατι εχω την αναγκη να μεινω χαραγμενη σε σενα και να κουβαλας το σημαδι μου;η ζωη μου εχει φυγει...την αφησα...με αφησα...τα περισσοτερα τα κανα λαθος...συναισθηματικες επιλογες...και επιμενω να στελνω τραγουδια...σκεψεις...μυρωδιες...αναγκες...και η απουσια εκει...δεν φευγει...εισαι ακομα εδω...μα μια αποφαση ποτε θα παρω;να φυγεις...να φυγεις...να φυγεις...να ανασανω επιτελους...πως σε αφησα να μου παρεις τον λιγοστο αερα που μου αναλογει...εγω εξαρτηθηκα εστω και λιγο απο σενα...μα εσυ τι;ειλικρινα δεν μπορω να διανοηθω αν εκτιμας κατι;ξεχνας κι ευκολα...δυστυχως...να πονεσω...να πονεσω....δεν με νοιαζει....να φυγεις...να ελευθερωθω...να φυγεις...
Μια απο τις τραγωδιες της ανθρωπινης υπαρξης ειναι οτι αναβαλλουμε να χαρουμε τη ζωη μας,ελπιζοντας πως καπου στον οριζοντα,υπαρχει για εμας ενας ανθοσπαρτος κηπος της εδεμ,και ετσι αδυνατουμε να απολαυσουμε τα τριανταφυλλα του δικου μας κηπου....
Να ζει κανεις την καθε στιγμη ή οχι;ποια ειναι αραγε αυτα τα στοιχεια που θυσιαζονται στο βωμο «της στιγμης»;τελικα καλυτερα αδραξε τη μερα και βρες τροπο να κλεισεις την πορτα και να μην χρειαστει ποτε ξανα να γυρισεις να δεις αν ειναι κλειστη ή οχι...ολα μες στο μυαλο ειναι...θα ναι δυσκολο αλλα ειναι για καλο...ανθρωποι που ηθελα να με υπολογισουν λιγο παραπανω περασαν απλα για να με εκμεταλλευτουν και την πορτα τους την ειχα ανοιξει εγω...δεν μπορει κανεις να σε κανει να αισθανθεις κατωτερη χωρις τη δικη σου συγκαταθεση,μου ελεγε η μαμα...
δεν θα χασω ποτε την αισιοδοξια μου ακομα κι οταν αισθανθω οτι γυρω μου ισως τα πραγματα δεν πηγαινουν και τοσο καλα..Ομως δεν θα ξεχασω ποτε οτι το ηλιοτροπιο στρεφεται προς τον ηλιο ακομα κι οταν εχει συννεφια...ετσι δεν ειχε πει καποτε καποιος που νομιζα οτι ηξερα..;αυτο ειπε πως κρατησε απο μενα...την αισιοδοξια μου...ας μην του χαλασω λοιπον το χατιρι..να με θυμαται δυνατη...
Να΄σαι καλα που εδωσες(;) τις εξηγησεις...και επεσαν οι τιτλοι του τελους...δεν εχω λοιπον παρα να αναφωνησω...

«Ευχαριστω...»



Υστερογραφα:
τελικα η επιμονη στο στοχο εφερε αποτελεσματα...μπορει οχι τα επιθυμητα αλλα τουλαχιστον τολμω να τα χαρακτηρισω λυτρωτικα......

μπομπιρα δεν θα σε ξεχασω...μακαρι να μην επρεπε να μπει ενα τετοιο "τελος"...αλλα η πιεση ειναι αφορητη...νιωθω στενάχωρα...οχι στεναχώρια...

ενα κειμενο γραμμενο (για σένα 2Π) σε βαθος χρονου...η συγγραφη του διηρκησε 3 χρονια και μακαρι να μην χρειαστει να επανελθω...

(1/07/2008)

η αναγκη να επανελθεις σε καποιες καταστασεις προκυπτει απο τις νεες εξελιξεις...ηρθα σε επαφη με τους εμετικους σου διαλογους με αυτην που θεωρουσα κολλητη μου και δεν μενει πια τιποτα αλλο να σκεφτω...μονο οτι δεν το περιμενα...με απογοητευσες...δεν νιωθω θυμο...πακτωλος συναισθηματων που δεν περιλαμβανουν το θυμο ή το μισος...σε λυπαμαι...σε λυπαμαι που δεν εχεις συνειδηση οσων εκανες και που δεν δειχνεις να εχεις καν την αναγκη να ζητησεις συγγνωμη...απο εναν ανθρωπο που σου ζητησε ειλικρινεια...τιποτα λιγοτερο και τιποτα περισσοτερο...αλλα δεν ησουν ικανος να εισαι ουτε αυτο...ανεπαρκης και στην ειλικρινεια...επρεπε να τα ανακαλυψω και να τα αποκαλυψω ολα μονη μου...ο αστυνομος μπεκας οπως με χαρακτηρισες...ΣΕ ΛΥΠΑΜΑΙ...

Ένα με τη θάλασσα..

Εκατόν εβδομήντα τέσσερα. 

Εκατόν εβδομήντα τέσσερα γράμματα. Ένα για κάθε μέρα.Ο Ερμής έχασε το δρόμο του και εκείνα τον παραλήπτη τους. Δεν ήταν ανενεργά γράμματα, κλειδωμένα σε ένα συρτάρι. Δεν είχαν παραλήπτη εμένα. Όχι, είχα κάθε πρόθεση να σου τα δώσω. Δεν ήταν γράμματα με περιεχόμενο συνηθισμένο. Ήταν σκέψεις που μπορούσα να φανταστώ να τις μοιράζομαι μόνο με σένα. Και παρόλο που δεν είναι αγαπημένες δικές μου συνήθειες θα τις μοιραζόμουν με κρασί κι ίσως ένα τσιγάρο που θα μου έστριβες και εγώ θα φύλαγα πάλι σε ένα μικροσκοπικό φάκελο και θα έγραφα πάλι πάνω την ημερομηνία και θα λεγα πως θα το καπνίσω μια άλλη στιγμή, πιο κατάλληλη. Εκατόν εβδομήντα τέσσερις σκέψεις. Πέρασαν περισσότερες μέρες από τότε που μιλήσαμε τελευταία φορά στο τηλέφωνο. Μα είναι εκατόν εβδομήντα τέσσερις μέρες από τότε που περίμενα να επικοινωνήσεις. Ένα "καλό ταξίδι" που έμεινε αναπάντητο. Ένα τηλεφώνημα για καφέ που είχες υποσχεθεί πως θα πηγαίναμε και δεν πήγαμε ποτέ. Οι φρυκτωρίες άναψαν και το μήνυμα μεταφέρθηκε και ύστερα χάθηκε σαν ατμός. 

 Πήγα και απόψε στο φάρο.Του χάρισα εκατόν εβδομήντα τέσσερις σκέψεις.

Τη σημερινή την κράτησα για εδώ. 

Κάπως έτσι οδηγήθηκα στην απόφαση μου τότε: Να απομακρυνθώ αξιοπρεπώς. Μια φιλία δεν σώζεται από τύχη αλλά απαιτεί προσπάθεια και από τις δύο πλευρές. Παρουσία.Και στα δύσκολα και στα εύκολα. Δυσκολεύτηκα πολύ να πατήσω τη διαγραφή τότε. Ομολογώ πως φέρω ευθύνη ακόμα και για τη δική σου απουσία εκείνο το διάστημα, πως αμφιταλαντεύτηκα αρκετά για το αν έπρεπε ή όχι να επικοινωνήσω πριν το κάνω. Μα μετά σκέφτηκα πως η φιλία μας ποτέ δεν είχε να κάνει με μία ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης και πως είχε θέση στο φως του ήλιου, εκεί με ένοιαζε να υπάρχει.

Στο ραντεβού που σου έδωσα δύο πράγματα είχα στο νου μου να σου πω, πως είμαι πολύ υπερήφανη για σένα και πως θα γίνω θεία. 

Καληνύχτα.

Φάροι.. (vol. 2)

Ήρθες και ξάπλωσες στα πόδια μου το τελευταίο εκείνο μεσημέρι, ήσυχα, αδιαμαρτύρητα, τρυφερά. Μου είπες χωρίς φωνή το τελευταίο αντίο. Μ’ αποχαιρέτησες, με το σώμα σου. Μόνο που εγώ δεν το κατάλαβα τότε. Κοιμήθηκες λίγο απ’ την άλλη μεριά της καρδιάς σου. Αυτό ήταν το τελευταίο μας αγκάλιασμα. Η τελευταία φορά που τα σώματά μας αγγίχτηκαν. Δεν είπες τίποτα. Μ' αποχαιρέτησες με τον τρόπο σου, ευγενικά, ωραία. Το λογικό σου δεν έπιανε το μήνυμα για να μου το εκφράσεις, μα ούτε σου άρεσαν οι μελοδραματισμοί. Ένα βαθύ ευχαριστώ μου είπε το κορμί σου, που είκοσι χρόνια άλλη δε γνώρισε από την αγκαλιά μου. Ήταν ο χρόνος σου αυτός. Η σιωπή. Το μίλημα με την αίσθηση. Μα εγώ δεν έπιασα το μήνυμα. Το μήνυμά σου εκείνο, με τη ζεστασιά των δύο κορμιών μας, μόλις σήμερα αποκρυπτογραφήθηκε. Ήταν το ύστατο χαίρε στην αγάπη σου. Χωρίς περιττά λόγια, νουθεσίες, δάκρυα ή λυγμούς. Όμως ξάπλωσες σαν προσφορά που στάθηκα ανίκανος να τη μεταλάβω. Τώρα τι ωφελεί να σου φέρνω λουλούδια στο τάφο σου; Αφού εκείνη τη στιγμή στάθηκα ανίκανος να καταλάβω. «Δεν φταις εσύ, αγάπη μου. Δε φταις. Η καρδιά είχε κουραστεί. Δεν ήξερα ούτε κι εγώ ότι σ' αποχαιρετάω». Ποτέ άλλοτε δεν είχες τόση σιωπή. Μα τίποτα να πεις, έστω κάτι, μια κουβέντα; Μόνο «άσε με να ξαπλώσω στα πόδια σου». Και ξάπλωσες. Κι εγώ όταν είδα πως κοιμόσουν, για αρκετή ώρα δεν κινήθηκα, μη σε ξυπνήσω. Όταν ξύπνησες ήσουν ξεκούραστη, χαρούμενη, . Είχες περάσει βαθιά στα κύτταρα το «χαίρε». Τώρα μου μένει μια ζωή, όσο ζήσω, να το θυμάμαι και να χτυπιέμαι, μάταια. Εσύ, περήφανα, μυστικά, χωρίς κλάψες, όπως ταιριάζει σε, που αξιώθηκες μια τέτοια ζήση, άφησες τα μαλλιά σου να χαϊδεύουν τα πόδια μου με τη σιωπηλή εγκαρτέρηση του αμνού στην Παλαιά Διαθήκη που τον οδηγούν στη σφαγή." (Βασίλης Βασιλικός, Το τελευταίο Αντίο)

Rendevouz απόψε στις 8. Θα (σε) περιμένω.

εσύ ξεχνάς;

Θυμάμαι όταν έφευγες για...
να πάρεις την εφημερίδα της Κυριακής,
τα λαχανικά για τη σαλάτα μας,
τη φέτα για το μεσημεριανό σου,
να παίξεις στοίχημα με τα δικά μου tips
το κοτόπουλο για τα μικρογεύματα μου,
τα εισιτήρια για το σινεμά μας..
θυμάμαι όταν έφευγες, που λες, έστω κι αν ήταν για λίγο
κι εγώ έτρεχα στην πόρτα για να σου κλέψω ένα φιλί..
στα βιαστικά..
στα πεταχτά..
να καθυστερήσω για λίγο τη φυγή σου..
και μετά σου κρυβόμουν για να μείνουμε ακόμη λίγο παιδιά...
το κρυφτό μας...
αχ το κρυφτό μας...
και σου 'σκαγα ένα χαμόγελο
κι εσύ δεν είχες ανάγκη κάτι άλλο..
σου έφτανε...
μια αγκαλιά κι ένα "σ'αγαπάω"...
δεδομένο;;;
πως τολμά κανείς μας να έχει τον άλλο δεδομένο;
ξέρεις πόσο εύθραυστο είναι το νήμα της ζωής, των σχέσεων;
έχουν περάσει σχεδόν δυο χρόνια..
όλη μέρα παλεύεις να είσαι δυνατός και χαμογελαστός και τους πείθεις...
εσένα όμως ποιος θα σε πείσει;
βέβαια δεν είναι πάντα έτσι...
δεν χάνουν πάντα οι λέξεις το νόημα τους..
δεν είναι η σιωπή σαν καρφιά...
μερικές φορές όμως χάνει και το σ'αγαπω το νόημα του..
ξεκίνησα να το λέω ξανά...
δεν είναι το ίδιο..
λυπάμαι που το ομολογώ..
λυπάμαι...
υποτίθεται προχωρήσαμε..
υποτίθεται.

black is the colour of my true love's hair

και αυτό που δεν θέλω είναι να ξυπνήσω.....

“Εκεί όπου κανείς δεν επιστρέφει σε ότι ήδη άφησε, κανείς δεν απελευθερώνει τη μεγάλη ρόδα, κανείς δεν ξέρει από που διάβηκε. Εκεί κανείς δεν θυμάται ούτε καν τι ονειρεύτηκε,  και εκείνο το αγόρι τραγουδά το τραγούδι του ποιμένα. Στο βάθος ακόμα καίγεται το καράβι της φαντασίας και το όνειρό μου τελειώνει νωρίς,  την ψυχή μου αφύλαχτη αφήνει. Στο βάθος ακόμα φλέγεται το καράβι της φαντασίας και το όνειρό μου τελειώνει νωρίς, και αυτό που δεν θέλω είναι να ξυπνήσω…

Παππούς ετών 98...

"Ζαχαρένια, ο παππούς τελείωσε..."
Ήταν η μαμά στην άλλη άκρη του τηλεφώνου...
Ξέρω πως ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός για να προετοιμαστούμε, να δεχτούμε, να συμφιλιωθούμε με κάτι τέτοιο και ο αποχωρισμός είναι πάντα επώδυνος.Ιδιαίτερα όταν φεύγει ένα τόσο αγαπημένο πρόσωπο...Ο αποχωρισμός πονάει γιατί δεν υπάρχει επιστροφή.Υπάρχει όμως συνέχεια. Αυτό που κι εσύ πιστεύεις μέσα σου και σου δίνει δύναμη και παρηγοριά να σκέφτεσαι πως ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά μια νέα αρχή. Το πέρασμα εκεί που δεν υπάρχει πόνος, εκεί που όλα βρίσκουν την πραγματική τους διάσταση, εκεί που βασιλεύει η ειρήνη. Ο παππούς ξεκουράζεται και εγώ έχω μέσα στην καρδιά μου ότι πολυτιμότερο μπορεί να πάρει ένα παιδί από τον γονιό, τον παππού, τη γιαγιά...Την αγάπη του που θα με ζεσταίνει για πάντα..είμαι τυχερή που είχα αυτό τον παππού..κι αυτός πέθανε ευτυχισμένος.. με μια σύντροφο για 58 συνεχόμενα έτη..δυο παιδιά..6 εγγόνια..και 5 δισέγγονα(προς το παρόν..). Καλό σου ταξίδι...

Trust issues....

Τα μάτια είναι πιο παραπλανητικά από τα λόγια; Τα λόγια δοκιμάζονται, κρίνονται, διαφωνούν ή συμφωνούν. Αλλά τα μάτια, τα μάτια μόνο υπόσχονται και μετά, συχνά, αναιρούν και πληγώνουν. Γι’ αυτό, ακόμη κι αν μέρες σαν τη σημερινή μ'ενοχλεί αφόρητα, πρέπει να εμπιστευτώ τη λογική των λόγων και όχι την διαίσθηση των βλεμμάτων στις σχέσεις μου; Αλλά και τα λόγια... αχ αυτά τα λόγια... πως τα χειρίζεσαι; Που βρίσκεις τη δύναμη όταν είσαι τόσο εύθραυστη να σταθείς στα πόδια σου και να τα πιστέψεις; Να τα κάνεις δικά σου, κτήμα σου; Είναι δύσκολα τα πράγματα εκεί έξω..οι σχέσεις.. οι άνθρωποι.. πότε πάψαμε να είμαστε ειλικρινείς, για όσα θέλουμε, για όσα ζητάμε από τον εαυτό μας και τους άλλους; Πόσο εύκολα ξεχνάμε τα θέλω μας; Πόσο δύσκολα τα εκφράζουμε; Πόσες θυσίες κάνουμε γι' αυτά; Πόσες φορές υποχωρούμε ή υποκύπτουμε σε "μη θέλω μας" για να μην είμαστε απλά μόνοι; Πως βγαίνουμε από αυτό το αδιέξοδο; Όλοι μιλάνε για το ρίσκο.. άλλα πόσοι από εμάς είναι έτοιμοι να το πάρουν με κάποιον άλλο -με κάποιον που δεν ξέρουμε (ακόμη κι αν νομίζουμε οτι τον ξέρουμε); Οι φίλοι λένε ότι υπεραναλύω τα πράγματα. Και είναι αλήθεια! Αλλά πως αλλιώς να ζήσεις, όταν στο μονοπάτι σου συναντάς ένα εμπόδιο σε κάθε βήμα; Η εμπιστοσύνη εκλείπει. Σπάνια ακούς τη φράση "κέρδισε την εμπιστοσύνη μου", μα όλο κάποιος την χάνει..Οι μεγάλες πόλεις σε ξεγελούν..και οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν τη μοναξιά τους..χάνονται μέσα σε ήχους και ανάσες.. Μέσα μου  η ανοικοδόμηση και οι μεταστροφές των θέλω μου συνεχίζονται απρόσκοπτα..ξέρω και παίζω διαρκώς κι εγώ το παιχνιδάκι με τις μάσκες...

"Close some doors. Not because of pride, incapacity or arrogance, but simply because they lead you nowhere" - Coehlo

Καλό μήνα..

Μετά από τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών αισθάνομαι σε ένα βαθμό ελεύθερη επιτέλους.. τα τελευταία χρόνια ήμουν μισή.. και τώρα επιτέλους αισθάνομαι ολόκληρη.. είχα επιβάλλει σχεδόν με διαστροφικό τρόπο στον εαυτό μου την εντύπωση ότι δεν μου αρκεί να είμαι καλά με τον εαυτό μου για να είμαι καλά… έτσι κάπου στην πορεία ξέχασα να αγαπώ και να σέβομαι εμένα..και δεχόμουν από τον ίδιο μου τον εαυτό το χτύπημα.. πιστεύω όλοι μας κάποια στιγμή ίσως έχουμε αισθανθεί ότι δεν είμαστε αρκετοί ή αρκετά καλοί ή αρκετά όμορφοι για τους άλλους..ότι τέλος πάντων δεν αξίζουμε.. μας υποτιμήσαμε.. έτσι δεν είναι; Πόσοι από εμάς όμως αναρωτήθηκαν αν οι άλλοι αξίζουν να είναι στη ζωή μας; Πόσοι από εμάς προβληματιστήκαμε; Πόσοι από εμάς απαιτήσαμε- ναι απαιτήσαμε- την συμπεριφορά που μας αξίζει; Πόσοι από εμάς κερδίσαμε το σεβασμό με το να είμαστε αξιοπρεπείς και εντάξει με τον εαυτό μας; Και πόσοι από εμάς στο βωμό της –δήθεν-αγάπης των άλλων θυσιάσαμε την πραγματική μας ταυτότητα;

Οι σκέψεις μου δεν προέρχονται μόνο από κάποια πληγή ή κάποιο κενό που δημιουργήθηκε πρόσφατα. Είναι σκέψεις που κάνω καιρό τώρα..όσο καιρό προσπαθώ να πατήσω στα δικά μου πόδια και να ανεξαρτητοποιηθώ συναισθηματικά και όχι μόνο..

Δεν με φοβίζει η μοναξιά.. η έλλειψη συντρόφου-γιατί των φίλων είναι πάντα ψυχοφθόρα-ξέρω πως για ένα διάστημα είναι απαραίτητη.. άλλωστε δε φοβάμαι μην μείνω μόνη (για πάντα), αφού η συγγραφέας το ‘πε πως «ξεκινώντας από ένα ξεγύμνωμα ισοδύναμο με του θανάτου, από μια ταπείνωση που ξεπερνά εκείνη της ήττας και της προσευχής, θαυμάζω κάθε φορά που βλέπω να ξαναπλέκεται η ίδια περιπλοκή των αρνήσεων, των ευθυνών, των συναλλαγών, οι φτωχές εκμυστηρεύσεις, τα εύθραυστα ψέματα, οι εμπαθείς συμβιβασμοί ανάμεσα στην ηδονή μου και την ηδονή του Άλλου, τα τόσα δεσμά που είναι αδύνατο να σπάσει κανείς μόνος του, αλλά που λύνονται παρ' όλ' αυτά τόσο γρήγορα. Αυτό το μυστηριώδες παιχνίδι που προχωρεί από τον έρωτα ενός κορμιού στον έρωτα ενός ανθρώπου, μου είχε φανεί αρκετά όμορφο για να του αφιερώσω ένα μέρος της ζωής μου.»*.

Είμαι ολόκληρη, λοιπόν, γιατί επιτέλους έχω εμένα..κι αν δεν είμαι (ολόκληρη),θα γίνω! Γιατί..έχω εμένα να διορθώσω.. έχω εμένα να κερδίσω.. έχω εμένα να εμπιστευτώ.. έχω εμένα να αγαπήσω.. κι έχω τους ανθρώπους μου δίπλα μου να περιμένουν να με δουν να χαμογελώ ξανά από καρδιάς… και τους το υποσχέθηκα πως αυτή τη φορά θα τα καταφέρω..

Πόσα θα μείνουν, κι αν όσα θέλεις δεν γίνουν
Θα γίνουν άλλα, είναι μεγάλη η σκάλα
Δεν πάω πάσο κι αν όλα είναι να τα χάσω
Καμιά ευθύνη, ποτέ μη σώσει και γίνει
Εγώ ομορφιά μου τ' αγαπάω τα καρφιά μου
Και δεν κολώνω στον πρώτο δυνατό πόνο
Και πες στον χάρο...
Και πες στον χάρο, θα πάω όταν γουστάρω....

(*Μ. Yourcenar, Αδριανού απομνημονεύματα)

Εγώ θέλω...

Πόσα πράγματα μου 'χουν λείψει...;πόσα πράγματα ψάχνω εκεί έξω...;που είναι το κακό με όσα συνηθίσαμε..; Εεεεεεεεεεε! Μα τι λες; Δεν γίνεται όλες οι ιστορίες να έχουν Happy end.. μερικές φορές πρέπει απλά να απαιτήσεις μια συνάντηση για να τελειώσει το παραμυθάκι...αυτή η φούσκα στην οποία τύλιξες τον εαυτό σου ήρθε η ώρα να σκάσει και το ροζ συννεφάκι κάτω από τα πόδια σου να υποχωρήσει...Πραγματικά μέχρι τώρα έπρεπε να έχεις σιχαθεί αυτές τις συνεχείς ασκησούλες συναισθηματικής ισορροπίας... δεν θα αντέξεις κάθε λίγο να αναρωτιέσαι μα τι έχει; τι τρέχει; με θέλει; δεν με θέλει; μήπως έκανα κάτι;
Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω