Αναγνώστες

Κυριακή 29 Ιουλίου 2012

και αυτό που δεν θέλω είναι να ξυπνήσω.....

“Εκεί όπου κανείς δεν επιστρέφει σε ότι ήδη άφησε, κανείς δεν απελευθερώνει τη μεγάλη ρόδα, κανείς δεν ξέρει από που διάβηκε. Εκεί κανείς δεν θυμάται ούτε καν τι ονειρεύτηκε,  και εκείνο το αγόρι τραγουδά το τραγούδι του ποιμένα. Στο βάθος ακόμα καίγεται το καράβι της φαντασίας και το όνειρό μου τελειώνει νωρίς,  την ψυχή μου αφύλαχτη αφήνει. Στο βάθος ακόμα φλέγεται το καράβι της φαντασίας και το όνειρό μου τελειώνει νωρίς, και αυτό που δεν θέλω είναι να ξυπνήσω…

Σάββατο 10 Μαρτίου 2012

Παππούς ετών 98...

"Ζαχαρένια, ο παππούς τελείωσε..."
Ήταν η μαμά στην άλλη άκρη του τηλεφώνου...
Ξέρω πως ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός για να προετοιμαστούμε, να δεχτούμε, να συμφιλιωθούμε με κάτι τέτοιο και ο αποχωρισμός είναι πάντα επώδυνος.Ιδιαίτερα όταν φεύγει ένα τόσο αγαπημένο πρόσωπο...Ο αποχωρισμός πονάει γιατί δεν υπάρχει επιστροφή.Υπάρχει όμως συνέχεια. Αυτό που κι εσύ πιστεύεις μέσα σου και σου δίνει δύναμη και παρηγοριά να σκέφτεσαι πως ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά μια νέα αρχή. Το πέρασμα εκεί που δεν υπάρχει πόνος, εκεί που όλα βρίσκουν την πραγματική τους διάσταση, εκεί που βασιλεύει η ειρήνη. Ο παππούς ξεκουράζεται και εγώ έχω μέσα στην καρδιά μου ότι πολυτιμότερο μπορεί να πάρει ένα παιδί από τον γονιό, τον παππού, τη γιαγιά...Την αγάπη του που θα με ζεσταίνει για πάντα..είμαι τυχερή που είχα αυτό τον παππού..κι αυτός πέθανε ευτυχισμένος.. με μια σύντροφο για 58 συνεχόμενα έτη..δυο παιδιά..6 εγγόνια..και 5 δισέγγονα(προς το παρόν..). Καλό σου ταξίδι...

Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012

Trust issues....

Τα μάτια είναι πιο παραπλανητικά από τα λόγια; Τα λόγια δοκιμάζονται, κρίνονται, διαφωνούν ή συμφωνούν. Αλλά τα μάτια, τα μάτια μόνο υπόσχονται και μετά, συχνά, αναιρούν και πληγώνουν. Γι’ αυτό, ακόμη κι αν μέρες σαν τη σημερινή μ'ενοχλεί αφόρητα, πρέπει να εμπιστευτώ τη λογική των λόγων και όχι την διαίσθηση των βλεμμάτων στις σχέσεις μου; Αλλά και τα λόγια... αχ αυτά τα λόγια... πως τα χειρίζεσαι; Που βρίσκεις τη δύναμη όταν είσαι τόσο εύθραυστη να σταθείς στα πόδια σου και να τα πιστέψεις; Να τα κάνεις δικά σου, κτήμα σου; Είναι δύσκολα τα πράγματα εκεί έξω..οι σχέσεις.. οι άνθρωποι.. πότε πάψαμε να είμαστε ειλικρινείς, για όσα θέλουμε, για όσα ζητάμε από τον εαυτό μας και τους άλλους; Πόσο εύκολα ξεχνάμε τα θέλω μας; Πόσο δύσκολα τα εκφράζουμε; Πόσες θυσίες κάνουμε γι' αυτά; Πόσες φορές υποχωρούμε ή υποκύπτουμε σε "μη θέλω μας" για να μην είμαστε απλά μόνοι; Πως βγαίνουμε από αυτό το αδιέξοδο; Όλοι μιλάνε για το ρίσκο.. άλλα πόσοι από εμάς είναι έτοιμοι να το πάρουν με κάποιον άλλο -με κάποιον που δεν ξέρουμε (ακόμη κι αν νομίζουμε οτι τον ξέρουμε); Οι φίλοι λένε ότι υπεραναλύω τα πράγματα. Και είναι αλήθεια! Αλλά πως αλλιώς να ζήσεις, όταν στο μονοπάτι σου συναντάς ένα εμπόδιο σε κάθε βήμα; Η εμπιστοσύνη εκλείπει. Σπάνια ακούς τη φράση "κέρδισε την εμπιστοσύνη μου", μα όλο κάποιος την χάνει..Οι μεγάλες πόλεις σε ξεγελούν..και οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν τη μοναξιά τους..χάνονται μέσα σε ήχους και ανάσες.. Μέσα μου  η ανοικοδόμηση και οι μεταστροφές των θέλω μου συνεχίζονται απρόσκοπτα..ξέρω και παίζω διαρκώς κι εγώ το παιχνιδάκι με τις μάσκες...