Αναγνώστες

Σάββατο 21 Φεβρουαρίου 2015

Ένα με τη θάλασσα..

Εκατόν εβδομήντα τέσσερα. 

Εκατόν εβδομήντα τέσσερα γράμματα. Ένα για κάθε μέρα.Ο Ερμής έχασε το δρόμο του και εκείνα τον παραλήπτη τους. Δεν ήταν ανενεργά γράμματα, κλειδωμένα σε ένα συρτάρι. Δεν είχαν παραλήπτη εμένα. Όχι, είχα κάθε πρόθεση να σου τα δώσω. Δεν ήταν γράμματα με περιεχόμενο συνηθισμένο. Ήταν σκέψεις που μπορούσα να φανταστώ να τις μοιράζομαι μόνο με σένα. Και παρόλο που δεν είναι αγαπημένες δικές μου συνήθειες θα τις μοιραζόμουν με κρασί κι ίσως ένα τσιγάρο που θα μου έστριβες και εγώ θα φύλαγα πάλι σε ένα μικροσκοπικό φάκελο και θα έγραφα πάλι πάνω την ημερομηνία και θα λεγα πως θα το καπνίσω μια άλλη στιγμή, πιο κατάλληλη. Εκατόν εβδομήντα τέσσερις σκέψεις. Πέρασαν περισσότερες μέρες από τότε που μιλήσαμε τελευταία φορά στο τηλέφωνο. Μα είναι εκατόν εβδομήντα τέσσερις μέρες από τότε που περίμενα να επικοινωνήσεις. Ένα "καλό ταξίδι" που έμεινε αναπάντητο. Ένα τηλεφώνημα για καφέ που είχες υποσχεθεί πως θα πηγαίναμε και δεν πήγαμε ποτέ. Οι φρυκτωρίες άναψαν και το μήνυμα μεταφέρθηκε και ύστερα χάθηκε σαν ατμός. 
 Πήγα και απόψε στο φάρο.Του χάρισα εκατόν εβδομήντα τέσσερις σκέψεις.
Τη σημερινή την κράτησα για εδώ. 

Κάπως έτσι οδηγήθηκα στην απόφαση μου τότε: Να απομακρυνθώ αξιοπρεπώς. Μια φιλία δεν σώζεται από τύχη αλλά απαιτεί προσπάθεια και από τις δύο πλευρές. Παρουσία.Και στα δύσκολα και στα εύκολα. Δυσκολεύτηκα πολύ να πατήσω τη διαγραφή τότε. Ομολογώ πως φέρω ευθύνη ακόμα και για τη δική σου απουσία εκείνο το διάστημα, πως αμφιταλαντεύτηκα αρκετά για το αν έπρεπε ή όχι να επικοινωνήσω πριν το κάνω. Μα μετά σκέφτηκα πως η φιλία μας ποτέ δεν είχε να κάνει με μία ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης και πως είχε θέση στο φως του ήλιου, εκεί με ένοιαζε να υπάρχει.

Στο ραντεβού που σου έδωσα δύο πράγματα είχα στο νου μου να σου πω, πως είμαι πολύ υπερήφανη για σένα και πως θα γίνω θεία. 

Καληνύχτα.


Κυριακή 15 Φεβρουαρίου 2015

Φάροι.. (vol. 2)

Ήρθες και ξάπλωσες στα πόδια μου το τελευταίο εκείνο μεσημέρι, ήσυχα, αδιαμαρτύρητα, τρυφερά. Μου είπες χωρίς φωνή το τελευταίο αντίο. Μ’ αποχαιρέτησες, με το σώμα σου. Μόνο που εγώ δεν το κατάλαβα τότε. Κοιμήθηκες λίγο απ’ την άλλη μεριά της καρδιάς σου. Αυτό ήταν το τελευταίο μας αγκάλιασμα. Η τελευταία φορά που τα σώματά μας αγγίχτηκαν. Δεν είπες τίποτα. Μ' αποχαιρέτησες με τον τρόπο σου, ευγενικά, ωραία. Το λογικό σου δεν έπιανε το μήνυμα για να μου το εκφράσεις, μα ούτε σου άρεσαν οι μελοδραματισμοί. Ένα βαθύ ευχαριστώ μου είπε το κορμί σου, που είκοσι χρόνια άλλη δε γνώρισε από την αγκαλιά μου. Ήταν ο χρόνος σου αυτός. Η σιωπή. Το μίλημα με την αίσθηση. Μα εγώ δεν έπιασα το μήνυμα. Το μήνυμά σου εκείνο, με τη ζεστασιά των δύο κορμιών μας, μόλις σήμερα αποκρυπτογραφήθηκε. Ήταν το ύστατο χαίρε στην αγάπη σου. Χωρίς περιττά λόγια, νουθεσίες, δάκρυα ή λυγμούς. Όμως ξάπλωσες σαν προσφορά που στάθηκα ανίκανος να τη μεταλάβω. Τώρα τι ωφελεί να σου φέρνω λουλούδια στο τάφο σου; Αφού εκείνη τη στιγμή στάθηκα ανίκανος να καταλάβω. «Δεν φταις εσύ, αγάπη μου. Δε φταις. Η καρδιά είχε κουραστεί. Δεν ήξερα ούτε κι εγώ ότι σ' αποχαιρετάω». Ποτέ άλλοτε δεν είχες τόση σιωπή. Μα τίποτα να πεις, έστω κάτι, μια κουβέντα; Μόνο «άσε με να ξαπλώσω στα πόδια σου». Και ξάπλωσες. Κι εγώ όταν είδα πως κοιμόσουν, για αρκετή ώρα δεν κινήθηκα, μη σε ξυπνήσω. Όταν ξύπνησες ήσουν ξεκούραστη, χαρούμενη, . Είχες περάσει βαθιά στα κύτταρα το «χαίρε». Τώρα μου μένει μια ζωή, όσο ζήσω, να το θυμάμαι και να χτυπιέμαι, μάταια. Εσύ, περήφανα, μυστικά, χωρίς κλάψες, όπως ταιριάζει σε, που αξιώθηκες μια τέτοια ζήση, άφησες τα μαλλιά σου να χαϊδεύουν τα πόδια μου με τη σιωπηλή εγκαρτέρηση του αμνού στην Παλαιά Διαθήκη που τον οδηγούν στη σφαγή." (Βασίλης Βασιλικός, Το τελευταίο Αντίο)


Rendevouz απόψε στις 8. Θα (σε) περιμένω.