Trust issues....

Τα μάτια είναι πιο παραπλανητικά από τα λόγια; Τα λόγια δοκιμάζονται, κρίνονται, διαφωνούν ή συμφωνούν. Αλλά τα μάτια, τα μάτια μόνο υπόσχονται και μετά, συχνά, αναιρούν και πληγώνουν. Γι’ αυτό, ακόμη κι αν μέρες σαν τη σημερινή μ'ενοχλεί αφόρητα, πρέπει να εμπιστευτώ τη λογική των λόγων και όχι την διαίσθηση των βλεμμάτων στις σχέσεις μου; Αλλά και τα λόγια... αχ αυτά τα λόγια... πως τα χειρίζεσαι; Που βρίσκεις τη δύναμη όταν είσαι τόσο εύθραυστη να σταθείς στα πόδια σου και να τα πιστέψεις; Να τα κάνεις δικά σου, κτήμα σου; Είναι δύσκολα τα πράγματα εκεί έξω..οι σχέσεις.. οι άνθρωποι.. πότε πάψαμε να είμαστε ειλικρινείς, για όσα θέλουμε, για όσα ζητάμε από τον εαυτό μας και τους άλλους; Πόσο εύκολα ξεχνάμε τα θέλω μας; Πόσο δύσκολα τα εκφράζουμε; Πόσες θυσίες κάνουμε γι' αυτά; Πόσες φορές υποχωρούμε ή υποκύπτουμε σε "μη θέλω μας" για να μην είμαστε απλά μόνοι; Πως βγαίνουμε από αυτό το αδιέξοδο; Όλοι μιλάνε για το ρίσκο.. άλλα πόσοι από εμάς είναι έτοιμοι να το πάρουν με κάποιον άλλο -με κάποιον που δεν ξέρουμε (ακόμη κι αν νομίζουμε οτι τον ξέρουμε); Οι φίλοι λένε ότι υπεραναλύω τα πράγματα. Και είναι αλήθεια! Αλλά πως αλλιώς να ζήσεις, όταν στο μονοπάτι σου συναντάς ένα εμπόδιο σε κάθε βήμα; Η εμπιστοσύνη εκλείπει. Σπάνια ακούς τη φράση "κέρδισε την εμπιστοσύνη μου", μα όλο κάποιος την χάνει..Οι μεγάλες πόλεις σε ξεγελούν..και οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν τη μοναξιά τους..χάνονται μέσα σε ήχους και ανάσες.. Μέσα μου  η ανοικοδόμηση και οι μεταστροφές των θέλω μου συνεχίζονται απρόσκοπτα..ξέρω και παίζω διαρκώς κι εγώ το παιχνιδάκι με τις μάσκες...