Καλό μήνα..

Μετά από τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών αισθάνομαι σε ένα βαθμό ελεύθερη επιτέλους.. τα τελευταία χρόνια ήμουν μισή.. και τώρα επιτέλους αισθάνομαι ολόκληρη.. είχα επιβάλλει σχεδόν με διαστροφικό τρόπο στον εαυτό μου την εντύπωση ότι δεν μου αρκεί να είμαι καλά με τον εαυτό μου για να είμαι καλά… έτσι κάπου στην πορεία ξέχασα να αγαπώ και να σέβομαι εμένα..και δεχόμουν από τον ίδιο μου τον εαυτό το χτύπημα.. πιστεύω όλοι μας κάποια στιγμή ίσως έχουμε αισθανθεί ότι δεν είμαστε αρκετοί ή αρκετά καλοί ή αρκετά όμορφοι για τους άλλους..ότι τέλος πάντων δεν αξίζουμε.. μας υποτιμήσαμε.. έτσι δεν είναι; Πόσοι από εμάς όμως αναρωτήθηκαν αν οι άλλοι αξίζουν να είναι στη ζωή μας; Πόσοι από εμάς προβληματιστήκαμε; Πόσοι από εμάς απαιτήσαμε- ναι απαιτήσαμε- την συμπεριφορά που μας αξίζει; Πόσοι από εμάς κερδίσαμε το σεβασμό με το να είμαστε αξιοπρεπείς και εντάξει με τον εαυτό μας; Και πόσοι από εμάς στο βωμό της –δήθεν-αγάπης των άλλων θυσιάσαμε την πραγματική μας ταυτότητα;

Οι σκέψεις μου δεν προέρχονται μόνο από κάποια πληγή ή κάποιο κενό που δημιουργήθηκε πρόσφατα. Είναι σκέψεις που κάνω καιρό τώρα..όσο καιρό προσπαθώ να πατήσω στα δικά μου πόδια και να ανεξαρτητοποιηθώ συναισθηματικά και όχι μόνο..

Δεν με φοβίζει η μοναξιά.. η έλλειψη συντρόφου-γιατί των φίλων είναι πάντα ψυχοφθόρα-ξέρω πως για ένα διάστημα είναι απαραίτητη.. άλλωστε δε φοβάμαι μην μείνω μόνη (για πάντα), αφού η συγγραφέας το ‘πε πως «ξεκινώντας από ένα ξεγύμνωμα ισοδύναμο με του θανάτου, από μια ταπείνωση που ξεπερνά εκείνη της ήττας και της προσευχής, θαυμάζω κάθε φορά που βλέπω να ξαναπλέκεται η ίδια περιπλοκή των αρνήσεων, των ευθυνών, των συναλλαγών, οι φτωχές εκμυστηρεύσεις, τα εύθραυστα ψέματα, οι εμπαθείς συμβιβασμοί ανάμεσα στην ηδονή μου και την ηδονή του Άλλου, τα τόσα δεσμά που είναι αδύνατο να σπάσει κανείς μόνος του, αλλά που λύνονται παρ' όλ' αυτά τόσο γρήγορα. Αυτό το μυστηριώδες παιχνίδι που προχωρεί από τον έρωτα ενός κορμιού στον έρωτα ενός ανθρώπου, μου είχε φανεί αρκετά όμορφο για να του αφιερώσω ένα μέρος της ζωής μου.»*.

Είμαι ολόκληρη, λοιπόν, γιατί επιτέλους έχω εμένα..κι αν δεν είμαι (ολόκληρη),θα γίνω! Γιατί..έχω εμένα να διορθώσω.. έχω εμένα να κερδίσω.. έχω εμένα να εμπιστευτώ.. έχω εμένα να αγαπήσω.. κι έχω τους ανθρώπους μου δίπλα μου να περιμένουν να με δουν να χαμογελώ ξανά από καρδιάς… και τους το υποσχέθηκα πως αυτή τη φορά θα τα καταφέρω..

Πόσα θα μείνουν, κι αν όσα θέλεις δεν γίνουν
Θα γίνουν άλλα, είναι μεγάλη η σκάλα
Δεν πάω πάσο κι αν όλα είναι να τα χάσω
Καμιά ευθύνη, ποτέ μη σώσει και γίνει
Εγώ ομορφιά μου τ' αγαπάω τα καρφιά μου
Και δεν κολώνω στον πρώτο δυνατό πόνο
Και πες στον χάρο...
Και πες στον χάρο, θα πάω όταν γουστάρω....

(*Μ. Yourcenar, Αδριανού απομνημονεύματα)