Εκατόν εβδομήντα τέσσερα.
Εκατόν εβδομήντα τέσσερα γράμματα. Ένα για κάθε μέρα.Ο Ερμής έχασε το δρόμο του και εκείνα τον παραλήπτη τους. Δεν ήταν ανενεργά γράμματα, κλειδωμένα σε ένα συρτάρι. Δεν είχαν παραλήπτη εμένα. Όχι, είχα κάθε πρόθεση να σου τα δώσω. Δεν ήταν γράμματα με περιεχόμενο συνηθισμένο. Ήταν σκέψεις που μπορούσα να φανταστώ να τις μοιράζομαι μόνο με σένα. Και παρόλο που δεν είναι αγαπημένες δικές μου συνήθειες θα τις μοιραζόμουν με κρασί κι ίσως ένα τσιγάρο που θα μου έστριβες και εγώ θα φύλαγα πάλι σε ένα μικροσκοπικό φάκελο και θα έγραφα πάλι πάνω την ημερομηνία και θα λεγα πως θα το καπνίσω μια άλλη στιγμή, πιο κατάλληλη. Εκατόν εβδομήντα τέσσερις σκέψεις. Πέρασαν περισσότερες μέρες από τότε που μιλήσαμε τελευταία φορά στο τηλέφωνο. Μα είναι εκατόν εβδομήντα τέσσερις μέρες από τότε που περίμενα να επικοινωνήσεις. Ένα "καλό ταξίδι" που έμεινε αναπάντητο. Ένα τηλεφώνημα για καφέ που είχες υποσχεθεί πως θα πηγαίναμε και δεν πήγαμε ποτέ. Οι φρυκτωρίες άναψαν και το μήνυμα μεταφέρθηκε και ύστερα χάθηκε σαν ατμός.
Πήγα και απόψε στο φάρο.Του χάρισα εκατόν εβδομήντα τέσσερις σκέψεις.
Τη σημερινή την κράτησα για εδώ.
Κάπως έτσι οδηγήθηκα στην απόφαση μου τότε: Να απομακρυνθώ αξιοπρεπώς. Μια φιλία δεν σώζεται από τύχη αλλά απαιτεί προσπάθεια και από τις δύο πλευρές. Παρουσία.Και στα δύσκολα και στα εύκολα. Δυσκολεύτηκα πολύ να πατήσω τη διαγραφή τότε. Ομολογώ πως φέρω ευθύνη ακόμα και για τη δική σου απουσία εκείνο το διάστημα, πως αμφιταλαντεύτηκα αρκετά για το αν έπρεπε ή όχι να επικοινωνήσω πριν το κάνω. Μα μετά σκέφτηκα πως η φιλία μας ποτέ δεν είχε να κάνει με μία ιστοσελίδα κοινωνικής δικτύωσης και πως είχε θέση στο φως του ήλιου, εκεί με ένοιαζε να υπάρχει.
Στο ραντεβού που σου έδωσα δύο πράγματα είχα στο νου μου να σου πω, πως είμαι πολύ υπερήφανη για σένα και πως θα γίνω θεία.
Καληνύχτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου