Έρχεται εκείνη η στιγμή που όλη η σχέση περνάει μπροστά από τα μάτια σου και μετράς όλα αυτά που πέρασες και αναρωτιέσαι πως και έμεινες έστω και μια στιγμή παραπάνω μετά από κάθε "περιστατικό".

Όταν τα ακούς από τρίτους η πρώτη σκέψη που κάνεις είναι πως είναι αδιανόητο και εξαγριώνεσαι που κάποιος υπήρξε βίαιος και προσπαθείς να της ανοίξεις τα μάτια, να φύγει από αυτή την κατάσταση.Στη συνέχεια αρχίζεις να λυπάσαι που εκείνη τον δικαιολογεί ή νομίζει πως φταίει γι αυτό που της συμβαίνει και στο τέλος αρχίζεις να πιστεύεις πως είναι ανόητη, που δεν βλέπει τι της συμβαίνει και δεν πατάει τα πόδια της γερά στη γη να φύγει όσο πιο μακριά του γίνεται. Λες πως αυτό το περίμενες από άλλες "γυναικούλες", αλλά όχι από εκείνη. Έτσι ήμουν κι εγώ. Έτσι σκεφτόμουν.

Βια μέσα στη σχέση λοιπόν. Ψυχολογική και σωματική. Άσχημο. Δειλό. Ψυχοφθόρο. Επικίνδυνο. Προσωπικά δεν μίλησα σε κανέναν πριν φύγω από τη σχέση. Ντρεπόμουν. Και τι να πεις; Τον άφησα να σηκώσει χέρι; Την πρώτη φορά. τη δεύτερη; την τρίτη; την τέταρτη; και μεταξύ μας η σωματική βία είναι το λιγότερο. τα σημάδια αυτά φεύγουν σχετικά γρήγορα. Τα υπόλοιπα είναι τα χειρότερα. Αυτή η κατάσταση στην οποία εμπλέκεσαι, ένα σύνδρομο της Στοκχόλμης μες στη σχέση. Θύτης το πρόσωπο του ανθρώπου που επιλέγεις για σύντροφο, που τον εμπιστεύεσαι να σε προστατεύσει από τον έξω κόσμο,

Δεν έχει νόημα να γράψω λεπτομέρειες για το πως, που, πότε και γιατί.