Αναγνώστες

Κυριακή 29 Ιουλίου 2012

και αυτό που δεν θέλω είναι να ξυπνήσω.....

“Εκεί όπου κανείς δεν επιστρέφει σε ότι ήδη άφησε, κανείς δεν απελευθερώνει τη μεγάλη ρόδα, κανείς δεν ξέρει από που διάβηκε. Εκεί κανείς δεν θυμάται ούτε καν τι ονειρεύτηκε,  και εκείνο το αγόρι τραγουδά το τραγούδι του ποιμένα. Στο βάθος ακόμα καίγεται το καράβι της φαντασίας και το όνειρό μου τελειώνει νωρίς,  την ψυχή μου αφύλαχτη αφήνει. Στο βάθος ακόμα φλέγεται το καράβι της φαντασίας και το όνειρό μου τελειώνει νωρίς, και αυτό που δεν θέλω είναι να ξυπνήσω…

Σάββατο 10 Μαρτίου 2012

Παππούς ετών 98...

"Ζαχαρένια, ο παππούς τελείωσε..."
Ήταν η μαμά στην άλλη άκρη του τηλεφώνου...
Ξέρω πως ο χρόνος δεν είναι ποτέ αρκετός για να προετοιμαστούμε, να δεχτούμε, να συμφιλιωθούμε με κάτι τέτοιο και ο αποχωρισμός είναι πάντα επώδυνος.Ιδιαίτερα όταν φεύγει ένα τόσο αγαπημένο πρόσωπο...Ο αποχωρισμός πονάει γιατί δεν υπάρχει επιστροφή.Υπάρχει όμως συνέχεια. Αυτό που κι εσύ πιστεύεις μέσα σου και σου δίνει δύναμη και παρηγοριά να σκέφτεσαι πως ο θάνατος δεν είναι το τέλος αλλά μια νέα αρχή. Το πέρασμα εκεί που δεν υπάρχει πόνος, εκεί που όλα βρίσκουν την πραγματική τους διάσταση, εκεί που βασιλεύει η ειρήνη. Ο παππούς ξεκουράζεται και εγώ έχω μέσα στην καρδιά μου ότι πολυτιμότερο μπορεί να πάρει ένα παιδί από τον γονιό, τον παππού, τη γιαγιά...Την αγάπη του που θα με ζεσταίνει για πάντα..είμαι τυχερή που είχα αυτό τον παππού..κι αυτός πέθανε ευτυχισμένος.. με μια σύντροφο για 58 συνεχόμενα έτη..δυο παιδιά..6 εγγόνια..και 5 δισέγγονα(προς το παρόν..). Καλό σου ταξίδι...

Κυριακή 22 Ιανουαρίου 2012

Trust issues....

Τα μάτια είναι πιο παραπλανητικά από τα λόγια; Τα λόγια δοκιμάζονται, κρίνονται, διαφωνούν ή συμφωνούν. Αλλά τα μάτια, τα μάτια μόνο υπόσχονται και μετά, συχνά, αναιρούν και πληγώνουν. Γι’ αυτό, ακόμη κι αν μέρες σαν τη σημερινή μ'ενοχλεί αφόρητα, πρέπει να εμπιστευτώ τη λογική των λόγων και όχι την διαίσθηση των βλεμμάτων στις σχέσεις μου; Αλλά και τα λόγια... αχ αυτά τα λόγια... πως τα χειρίζεσαι; Που βρίσκεις τη δύναμη όταν είσαι τόσο εύθραυστη να σταθείς στα πόδια σου και να τα πιστέψεις; Να τα κάνεις δικά σου, κτήμα σου; Είναι δύσκολα τα πράγματα εκεί έξω..οι σχέσεις.. οι άνθρωποι.. πότε πάψαμε να είμαστε ειλικρινείς, για όσα θέλουμε, για όσα ζητάμε από τον εαυτό μας και τους άλλους; Πόσο εύκολα ξεχνάμε τα θέλω μας; Πόσο δύσκολα τα εκφράζουμε; Πόσες θυσίες κάνουμε γι' αυτά; Πόσες φορές υποχωρούμε ή υποκύπτουμε σε "μη θέλω μας" για να μην είμαστε απλά μόνοι; Πως βγαίνουμε από αυτό το αδιέξοδο; Όλοι μιλάνε για το ρίσκο.. άλλα πόσοι από εμάς είναι έτοιμοι να το πάρουν με κάποιον άλλο -με κάποιον που δεν ξέρουμε (ακόμη κι αν νομίζουμε οτι τον ξέρουμε); Οι φίλοι λένε ότι υπεραναλύω τα πράγματα. Και είναι αλήθεια! Αλλά πως αλλιώς να ζήσεις, όταν στο μονοπάτι σου συναντάς ένα εμπόδιο σε κάθε βήμα; Η εμπιστοσύνη εκλείπει. Σπάνια ακούς τη φράση "κέρδισε την εμπιστοσύνη μου", μα όλο κάποιος την χάνει..Οι μεγάλες πόλεις σε ξεγελούν..και οι άνθρωποι δεν συνειδητοποιούν τη μοναξιά τους..χάνονται μέσα σε ήχους και ανάσες.. Μέσα μου  η ανοικοδόμηση και οι μεταστροφές των θέλω μου συνεχίζονται απρόσκοπτα..ξέρω και παίζω διαρκώς κι εγώ το παιχνιδάκι με τις μάσκες...

Τετάρτη 2 Νοεμβρίου 2011

"Close some doors. Not because of pride, incapacity or arrogance, but simply because they lead you nowhere" - Coehlo

Τρίτη 1 Νοεμβρίου 2011

Καλό μήνα..


Μετά από τις εξελίξεις των τελευταίων μηνών αισθάνομαι σε ένα βαθμό ελεύθερη επιτέλους.. τα τελευταία χρόνια ήμουν μισή.. και τώρα επιτέλους αισθάνομαι ολόκληρη.. είχα επιβάλλει σχεδόν με διαστροφικό τρόπο στον εαυτό μου την εντύπωση ότι δεν μου αρκεί να είμαι καλά με τον εαυτό μου για να είμαι καλά… έτσι κάπου στην πορεία ξέχασα να αγαπώ και να σέβομαι εμένα..και δεχόμουν από τον ίδιο μου τον εαυτό το χτύπημα.. πιστεύω όλοι μας κάποια στιγμή ίσως έχουμε αισθανθεί ότι δεν είμαστε αρκετοί ή αρκετά καλοί ή αρκετά όμορφοι για τους άλλους..ότι τέλος πάντων δεν αξίζουμε.. μας υποτιμήσαμε.. έτσι δεν είναι; Πόσοι από εμάς όμως αναρωτήθηκαν αν οι άλλοι αξίζουν να είναι στη ζωή μας; Πόσοι από εμάς προβληματιστήκαμε; Πόσοι από εμάς απαιτήσαμε- ναι απαιτήσαμε- την συμπεριφορά που μας αξίζει; Πόσοι από εμάς κερδίσαμε το σεβασμό με το να είμαστε αξιοπρεπείς και εντάξει με τον εαυτό μας; Και πόσοι από εμάς στο βωμό της –δήθεν-αγάπης των άλλων θυσιάσαμε την πραγματική μας ταυτότητα;
Οι σκέψεις μου δεν προέρχονται μόνο από κάποια πληγή ή κάποιο κενό που δημιουργήθηκε πρόσφατα. Είναι σκέψεις που κάνω καιρό τώρα..όσο καιρό προσπαθώ να πατήσω στα δικά μου πόδια και να ανεξαρτητοποιηθώ συναισθηματικά και όχι μόνο..
Δεν με φοβίζει η μοναξιά.. η έλλειψη συντρόφου-γιατί των φίλων είναι πάντα ψυχοφθόρα-ξέρω πως για ένα διάστημα είναι απαραίτητη.. άλλωστε δε φοβάμαι μην μείνω μόνη (για πάντα), αφού η συγγραφέας το ‘πε πως «ξεκινώντας από ένα ξεγύμνωμα ισοδύναμο με του θανάτου, από μια ταπείνωση που ξεπερνά εκείνη της ήττας και της προσευχής, θαυμάζω κάθε φορά που βλέπω να ξαναπλέκεται η ίδια περιπλοκή των αρνήσεων, των ευθυνών, των συναλλαγών, οι φτωχές εκμυστηρεύσεις, τα εύθραυστα ψέματα, οι εμπαθείς συμβιβασμοί ανάμεσα στην ηδονή μου και την ηδονή του Άλλου, τα τόσα δεσμά που είναι αδύνατο να σπάσει κανείς μόνος του, αλλά που λύνονται παρ' όλ' αυτά τόσο γρήγορα. Αυτό το μυστηριώδες παιχνίδι που προχωρεί από τον έρωτα ενός κορμιού στον έρωτα ενός ανθρώπου, μου είχε φανεί αρκετά όμορφο για να του αφιερώσω ένα μέρος της ζωής μου.»*.
Είμαι ολόκληρη, λοιπόν, γιατί επιτέλους έχω εμένα..κι αν δεν είμαι (ολόκληρη),θα γίνω! Γιατί..έχω εμένα να διορθώσω.. έχω εμένα να κερδίσω.. έχω εμένα να εμπιστευτώ.. έχω εμένα να αγαπήσω.. κι έχω τους ανθρώπους μου δίπλα μου να περιμένουν να με δουν να χαμογελώ ξανά από καρδιάς… και τους το υποσχέθηκα πως αυτή τη φορά θα τα καταφέρω..


Πόσα θα μείνουν, κι αν όσα θέλεις δεν γίνουν
Θα γίνουν άλλα, είναι μεγάλη η σκάλα
Δεν πάω πάσο κι αν όλα είναι να τα χάσω
Καμιά ευθύνη, ποτέ μη σώσει και γίνει
Εγώ ομορφιά μου τ' αγαπάω τα καρφιά μου
Και δεν κολώνω στον πρώτο δυνατό πόνο
Και πες στον χάρο...
Και πες στον χάρο, θα πάω όταν γουστάρω....

(*Μ. Yourcenar, Αδριανού απομνημονεύματα)

Δευτέρα 26 Δεκεμβρίου 2005

Εγώ θέλω...

Πόσα πράγματα μου 'χουν λείψει...;πόσα πράγματα ψάχνω εκεί έξω...;που είναι το κακό με όσα συνηθίσαμε..; Εεεεεεεεεεε! Μα τι λες; Δεν γίνεται όλες οι ιστορίες να έχουν Happy end.. μερικές φορές πρέπει απλά να απαιτήσεις μια συνάντηση για να τελειώσει το παραμυθάκι...αυτή η φούσκα στην οποία τύλιξες τον εαυτό σου ήρθε η ώρα να σκάσει και το ροζ συννεφάκι κάτω από τα πόδια σου να υποχωρήσει...Πραγματικά μέχρι τώρα έπρεπε να έχεις σιχαθεί αυτές τις συνεχείς ασκησούλες συναισθηματικής ισορροπίας... δεν θα αντέξεις κάθε λίγο να αναρωτιέσαι μα τι έχει; τι τρέχει; με θέλει; δεν με θέλει; μήπως έκανα κάτι;
Υπάρχουν άνθρωποι εκεί έξω